Word lid!
13 maart 2017

“Waarom maak je er zo’n ding van?”

Eveline04

Vroeger ontkende ik mijn beperkingen en daarmee ook een heel groot stuk van mezelf. Tot Ik de keuze maakte om niet langer te voldoen aan de eisen van de wereld.

Twee weken terug had ik een interview met Sanny van Sanny zoekt geluk over de kracht van imperfectie. Ik vertelde haar hoe ik vroeger naar mijn lichamelijke, zichtbare beperkingen keek en hoe ik het nu ervaar. Klik hier voor het filmpje.


Regelmatig krijg ik de vraag van familie en soms ook van vrienden:


"Jouw beperkingen vallen ons niet eens meer op, waarom maak jij er zo'n ding van?"

 

Ik ben blij dat mensen om me heen niet gefocust zijn en blijven op mijn beperkingen.Ik ben intens dankbaar voor de mensen in m'n leven waarbij mijn beperkingen letterlijk "verdwijnen" en zij mijn hart zien, voorbij de imperfecties.

 
Maar toch is daar een stukje wat men niet begrijpt. Waarom steeds praten over je imperfecties? Het is grappig dat mensen denken dat je het ergens niet over hebt, je er ook niet mee zit. Maar jarenlang was het tegendeel waar.


Ik ontkende mijn beperkingen en daarmee ook een heel groot stuk van mezelf.


Ik probeerde mijn beperkingen te verstoppen.

Ik ging op m'n handen zitten zodat je mijn "spastische" handen niet kon zien.

En hete thee bestellen deed ik niet, uit angst dat ik deze uit m'n handen liet vallen.


En zodra iemand over mijn zichtbare beperkingen begon, brak het zweet me uit.

Wat moest ik zeggen, hoe moest ik reageren?


Totdat ik de keuze maakte om niet langer te voldoen aan de eisen van de wereld.

Om perfectie na te streven.

Om vooral niet kwetsbaar over te komen.

Om niet te praten over je imperfecties.


Zoals Jasmine Star laatst zei in een filmpje: "I am loud, because for so long I was way too quiet."

 

Ik begon met mijn vriendinnen te delen hoe ik omga met mijn imperfecties.

Wat ik lastig vind.

Wat negatieve reacties met mij doen.


Spannend vond ik het.

Nog niet eerder had ik het erover gehad met hen.

Niet op die open manier.


Maar de reacties waren prachtig.

Ik kwam erachter dat kwetsbaar zijn aanstekelijk werkt.

Vriendinnen werden ook open over hun onzekerheden en imperfecties.

Mijn vriendschappen werden hechter.

Iets wat ik tot op de dag van vandaag zo enorm koester.

 
Langzaamaan werd ik ook opener op social media over mijn beperkingen.

Deze stap was nog veel spannender.

Maar ik merkte dat ook nieuwe contacten intenser en dieper werden.

Als je je imperfecties en kwetsbaarheden kan delen, blijft er weinig ruimte meer over voor koetjes en kalfjes.

Er ontstaan open, diepe gesprekken.

Échte verbinding

 

Puur en open zijn.

Kwetsbaar.


Ik heb het nodig.

 
Alleen dan voel ik me helemaal verbonden met de ander en met mezelf.

 
En dat is me alles waard.

 
Ik kan niet meer terug naar oppervlakkigheid.


Ik kan alleen maar verder groeien in openheid en authentiek mezelf laten zien.


En weet je wat het allergrootste cadeau is van leven op deze manier?

 
Dat ik met deze levenswijze andere vrouwen mag inspireren.

Dat zij mogen zien dat zij zich niet hoeven te verschuilen.

Maar dat zij hun unieke licht mogen schijnen.

Precies zoals ze zijn.

 
Ik wil jou uitdagen om ook de keuze te maken om niet langer te voldoen aan de verwachting van de wereld om perfect te zijn.


Zodat we met elkaar een wereld creëren waar jij helemaal mag zijn zoals je bent.


Waar oordeel geen ruimte krijgt,

 

en imperfectie mag zijn.


Juist door helemaal jezelf te zijn,

durven mensen die je tegenkomt zichzelf ook kwetsbaar op te stellen.

 
Wat er dan gebeurt is zó mooi, zo magisch.

Ik heb het mogen ervaren, al heel veel keer.

En het is mijn verlangen om het jou ook te laten ervaren.


Liefs, Evelyn

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden