Word lid!
7 januari 2016

"Je bent pas echt beperkt als...."

Foto mij zwart wit

Wanneer ben je nou echt beperkt? Ik sta er nooit zo bij stil, en dat wil ik ook niet. Gewoon doorpakken als het even kan. Dit vind ik het prettigst. Maar pas kwam ik bij stomme pech tot deze conclusie.. Graag wil ik dit met jullie delen via deze blog!

Sinds begin vorig jaar heb ik een sportieve omkeer doorgemaakt. Ik deed wel aan krachttraining door oefeningen thuis, en op apparaten bij een fysiotherapiepraktijk. Ook gebruikte mijn motomed (Hometrainer die je voor de rolstoel zet). Ik ben tegenwoordig lichamelijk gezien redelijk stabiel dus besloot ik begin vorig jaar het handbiken weer op te pakken. Het beginnen met kleine afstanden, dat is voor iemand anders een peulenschil maar voor mensen met Cerebrale Parese is dat voor hen een top presentatie, als ik de woorden van professor Erik Scherder mag gebruiken. Hier moet ik mij wel bij aansluiten, omdat ik toch altijd spieren gebruik die extra stijf en stram zijn en  ongecontroleerde bewegingen maak, en zodra ik dan ga beginnen om mijn spieren actief in te zetten voor een doel wil dat niet altijd van een leien dakje gaan. Dit weet ik van mezelf, en daar laat ik mij zeker niet van weerhouden.

 

De laatste dagen van het oude jaar besloot ik ook om een stukje te gaan fietsen. Het was droog, de zon scheen het kon niet beter. Een frisse neus halen kan ook geen kwaad. Tot dat ik er in een straat achter mijn eigen woonplaats was.  Bij iedere slag die ik deed was het kaboem,kaboem, kaboem!!!!!!
Ik stopte. Met mijn linkerhand probeerde ik mijn band in te duwen om te kijken of hij lek was, maar zie dat maar eens te proberen te voelen als het de linkerhand is en ik daar vrij weinig sturing in heb. Toch voelde ik niets. De band was gewoon hard, dus toch maar langzaam weer terug naar huis gefietst. Want het was toch niet goed, want bij iedere slag was er toch een raar gevoel. Op dat moment voelde ik mij toch niet 1 met de handbike en mijn stoel. Bij aankomst thuis was er in eerste instantie ook niets te merken, tot dat ik mijn handbike los koppelde van mijn rolstoel.

 

Mijn binnenband was lek. Op het moment dat iets van de hulpmiddelen waarmee je normaal samen 1 mee bent niet meer werkt dat je dan toch ineens echt beperkt bent. Mijn vader is vrij technisch en weet vrijwel snel overal een oplossing voor. Hij heeft de band opgepompt, maar deze liep daarna weer leeg. Er moest toch maar een hulpmiddelen monteur komen om het probleem op te lossen. Maar als ik ergens een ontzettende hekel aan heb is het een hulpmiddelen organisatie bellen, want je zou denken je legt 1 keer het probleem uit. Vrij regelmatig blijf je bij dat soort instanties niet 1 keer uitleggen wat het probleem is. Gelukkig had ik van te voren het merk wiel genoteerd om door te geven en om welke kant het ging. Dit scheeld weer, en dan hoop je dat de gene die achter de telefoon zit het sneller begrijpt. Dit was gelukkig wel een keer het geval. En de dag daarna was het probleem opgelost. Maar leuk is anders natuurlijk. Of het nou een handbike is of een ander hulpmiddel die niet werkt, leuk is het niet op dat moment, dan ben je pas echt afhankelijk en pas echt beperkt..... een terechte conclusie!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden