Word lid!
11 april 2018

(On)zichtbare beperkingen

DSC00490

Toen ik afgelopen zomer met mijn vriend op reis was kreeg ik te maken met mijn meest frustrerende en gênantste ervaring ooit!

Laat ik mijn eerste blog maar gelijk beginnen met mijn meest frustrerende en gênantste ervaring e-v-e-r, dan hebben we dat ook weer gehad. Als ik, stil, op een stoel zit en niet praat zou je niet zeggen dat ik cerebrale parese heb... althans dat dacht ik!

Afgelopen zomer was ik op reis met mijn vriend. De dag was aangebroken om terug te vliegen naar Nederland. We waren al vrij vroeg aanwezig op het vliegveld. Nadat we het hele check-in en douane-proces doorgelopen hadden, was het tijd voor een kop thee en een ontbijtje. Eerst keken we op de schermen naar de verwachte boardingtijd, we hadden nog tijd zat om even te relaxen.

 

In de tussentijd liep ik even naar het toilet en keek ik nogmaals op het boardingscherm. Ineens stond er ‘’now boarding’’. Gehaast liep ik naar mijn vriend om hem en onze spullen te halen en te vertrekken naar de gate. Dit in een tijdsbestek van een paar minuten in combinatie met cerebrale parese zorgde voor extra spanning in mijn lijf.

 

Toen we ons eenmaal geïnstalleerd hadden in de vliegtuigstoelen, kwam er een steward naar me toe. Ik moest met hem meekomen. Waarom? Even dacht ik dat ik een prijs had gewonnen om in de cockpit te kunnen kijken. Maar helaas, ik viel niet in de prijzen. In plaats daarvan stelde hij mij de vraag ‘’Wat is er met u?, Bent u dronken?’’ Bij binnenkomst van het vliegtuig begroet ik altijd de bemanning, dus ik denk dat mijn l-a-n-g-z-a-m-e spraak in combinatie met het "anders’’ lopen vragen had opgewekt. Ik legde uit dat ik een beperking, een soort spasme, had en zei vervolgens dat ik het een kwalijke manier van handelen vond om mij zo uit het vliegtuig te halen.

 

Ik snap dat veiligheid voor alles gaat, maar dit was best kwetsend. Even later kreeg ik duizendmaal excuus en mocht ik terugkeren naar mijn vliegtuigstoel, bijna helemaal achterin waardoor ik dus het hele vliegtuig door moest. Of de medepassagiers naar me hebben gekeken? Geen idee, ik heb alleen de smalle vliegtuigvloer gezien.

 

Op dat moment dacht ik ‘’ik ga nooit meer vliegen’’, maar het is té leuk om het om die reden te laten! Ik heb alweer (vlieg)reizen op de planning staan!   

 

 

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden