Word lid!
31 augustus 2016

"Rijfase 1, 2, 3"

Foto mij zwart wit

Autorijden met een lichamelijke beperking. Het is mogelijk. Ik heb dit in een traject mogen ondervinden. In deze blog neem ik je mee in vogelvlucht in dit proces, omdat je met cerebrale parese (CP) best deze uitdaging aan kunt gaan. Wat het resultaat ook zal zijn. Het kan!

"Hoe is het allemaal begonnen?"

 

Na lang nagedacht te hebben over deze uitdaging heb ik toch de stap genomen om het proces van autorijden in gang te zetten. Dinsdag 1 maart 2016 was de eerste dag van deze stap en proces bij B&S Onbeperkt in Beweging in Amersfoort. Dit bedrijf is ge

 

specialiseerd in autoaanpassingen en geeft ook rijles. 


Lichamelijk nam de spierspanning in mijn lijf toe. Dit heeft te maken met mijn emoties en ook de bijhorende zenuwen. Ik had mijzelf voorgenomen om het gewoon uit te proberen en te zien hoe het zou aflopen. Ik was al blij dat ik door deze stap te zetten het autorijden mocht ervaren. Autorijden is, als je jezelf verplaatst in een rolstoel, niet eenvoudig. Anderzijds noem ik het een uitdaging. Het begint natuurlijk met een klein voorgesprek. Ook al had ik dat beetje bij beetje al per mail uitgelegd van te voren, toch begrijp ik dat dit op dat moment ook nodig was om kenbaar te maken en af te stemmen. Bovenal wat kan wel, en wat kan niet, en wat zou er eventueel aangepast kunnen worden. Ik had mij er thuis al in verdiept en wist wat er mogelijk was. In eerste instantie ging mijn voorkeur naar een joystickbesturing. Dit heb ik daar ook besproken. Vrij snel kwamen we tot de conclusie dat deze aanpassing het beste voor mij zou zijn. Natuurlijk is dit ook de duurste aanpassing, maar als je iets wil, moet je er natuurlijk wat voor over hebben.

 
Al snel voelde ik mij op mijn gemak tijdens het gesprek. Vlak daarna zei de instructeur: "Het lijkt mij een goed plan om zo meteen te gaan rijden." Hier kwam ik voor, mijn enthousiasme nam ontzettend toe. Natuurlijk namen ook mijn zenuwen toe, zodra de bus voor mij stond waarmee ik mocht rijden. Een auto waar je met je stoel plaats in neemt, ben ik wel gewend, maar het idee dat ik zelf plaats zou nemen achter het stuur gaf een ontzettende kick.

Het kostte tijd om alles goed te krijgen in de uitvoering. De joystick moest op de juiste manier afgesteld worden, ook moest dat goed aanvoelen in mijn hand, mijn stoel moest goed vast staan. En voordat ik het wist waren we uit de werkplaats, en zei de instructeur: ‘Stuur maar naar links, en probeer maar een beetje gas te geven.’ En voordat ik het in de gaten had reden we. De instructeur was erg positief en durfde het aan. Deze eerste stap was dus al bereikt. Nu moest de rest nog in werking worden gezet, onder andere een eigen verklaring, omdat ik cerebrale parese heb en rolstoelgebonden ben. Hopelijk eindigde dit proces ook in een positief resultaat, maar deze gebeurtenis pakten ze niet meer van mij af.


"Hoe nu verder?"


Na een periode in spanning afgewacht te hebben viel de brief van het CBR op de deurmat. In de brief stond vermeld dat het CBR mij de kans gaf om een rijtest te gaan doen. Dit was natuurlijk een hele mooie stap ondanks mijn fysieke "dossier." De eerste periode heb ik een aantal rijlessen gevolgd. 

Op 28 juni 2016 was het dan eindelijk zover. Ik mocht weer plaatsnemen achter het stuur, want mijn volgende rijles was aangebroken. Dit keer geen regenachtige middag, dit keer scheen de zon, het was prachtig weer. Helaas waren er toch sommige seintjes die door mijn hersenbeschadiging niet altijd even goed doorkomen. En de spierspanning die op zulke momenten toeneemt. Natuurlijk nam ik deze punten ook weer mee. Aan mijn wil en zelfbewustzijn lag het tenminste niet. En ik wist dat het niet makkelijk zou zijn. Maar daarom is en was het juist een uitdaging.
De periode daarna gingen we kijken wat er verder nog nodig was, zodra ik voor mijn gevoel de stap verder kon zetten om een rijtest te plannen bij het CBR. Dan zou men waarschijnlijk uitsluitsel geven... Natuurlijk was dit een spannende tijd. Maar ik dacht altijd: ‘Ik ga er voor’. Beter dan je best kun je niet doen, en "Nooit geschoten is altijd mis!"


Op 9 augustus 2016  heb ik de volgende rijles gehad,  ik heb het avontuur met beide handen aangegrepen en met volle kracht mij hiervoor ingezet. Ik wist dat dit traject niet makkelijk zou worden en niet simpel zou zijn. Toch heb ik geprobeerd om dit avontuur aan te gaan, om de stap naar meer zelfstandigheid en vrijheid te vergroten. Helaas zit het er voor mij niet in.

Ik ben samen met mijn instructeur er achter gekomen dat er vertraging zit tussen het zo nu en dan handelen: de signaaltjes worden te laat doorgegeven naar mijn motoriek. Terwijl ik in mijn hoofd heel goed wist en nog steeds weet hoe ik moest handelen. 


Helaas laat mijn motoriek dit niet op de juiste momenten toe en ook niet tijdens het autorijden, en hierdoor kan ik niet participeren in het verkeer wat betreft het autorijden. Dit traject stopt dus voor mij. Ik vind een rijtest bij het CBR ook niet nodig, omdat ik er voor mijzelf al uit ben. Als mijn gevoel dit aangeeft, heb ik vaak gelijk.

Deze uitslag is frustrerend en geeft een dubbel gevoel, vooral om te weten dat dit voor altijd is. Hoe graag ik ook er iets aan zou willen veranderen, dit is niet mogelijk. Dit heeft tijd nodig om dit te kunnen accepteren en hierin zal ik ook mijn eigen weg moeten vinden. Hoe moeilijk het ook is, en hoe graag ik het ook zou willen. Aan mijn inzet ligt het in ieder geval niet, en zo zie je maar weer dat mijn hoofd en lichaam totaal verschillende dingen los van elkaar zijn. Toch zal ik iedereen die deze wens heeft willen aanraden om het gewoon in gang te zetten. Ik had het namelijk voor geen goud willen missen en ik heb er zeker geen spijt van.


Ik wil heel graag een zelfstandig leven leiden, ondanks dat, loop ik toch telkens tegen mijn CP aan en daarom vind ik zo'n actie als Steptember zo belangrijk. Steun mensen met cerebrale parese!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden