Word lid!
28 maart 2013

't Huis

PetravB

Nu is het nog ‘dat huis’, straks wordt het zijn thuis. Tenminste, als alles goed gaat. Jawel, we hebben zowaar een huis gevonden waar Robert kan gaan wonen. En oh, wat hoop ik dat het nog heel lang zal gaan duren voor het zover is.

Al jaren weet ik dat Robert begeleid zal gaan wonen. Vanaf zijn 16e begon ik me daar ook wel wat drukker om te maken. Ik ben naar een bijeenkomst van het Landelijk Steunpunt Wonen (LSW, voorheen onderdeel van Per Saldo) geweest, om meer informatie te krijgen over het zelf opzetten van een ouderinitiatief. Want dat is wat ik wilde, zodat ik helemaal zelf kon bepalen hoe zijn nieuwe thuis er uit zou komen te zien. Plannen borrelden in mijn hoofd.

Alle pakketten papier gelezen. In onze gemeente bleken er nog helemaal geen ouderinitiatieven te zijn! Mooi, dan zou ik de eerste zijn. Mijn LinkedIn contacten nog eens nader bekeken - wie zou kunnen helpen, wie zou kunnen adviseren? De site van LSW bekeken en de oproepen gelezen. Thomashuizen bekeken, andere woongroepen in de buurt en verder weg bekeken, zelfs gevraagd aan te sluiten bij een woonvorm in Apeldoorn, maar dat was me te ver weg. Ik wil wel binnen een minuut of twintig bij mijn zoon kunnen zijn, in noodgevallen maar ook voor een kop koffie. Het borrelde nog even door.


Gekeken welke ouders ik zou kunnen benaderen om mee te doen. Via de korfbalvereniging van Robert met andere ouders in contact gekomen die zelf bezig waren met een zorginstelling, en gekeken of we daarbij konden aansluiten. Hun ideeën verschilden teveel met die van mij, zo bleek bij nader onderzoek, en ik heb ze losgelaten. Veel verteld over mijn plan om een ouderinitiatief op te zetten, want ‘alles wat je aandacht geeft, groeit’ zei ooit een vriend. En het bleef nog even borrelen.


Maar toch… het idee alleen al om er vier jaar aan te besteden, ik werd er bij voorbaat al zó moe van. Niet lullen maar poetsen, overschreeuwde ik mijn eigen gedachten, en was volledig bereid mijn schouders er onder te zetten. Het ging immers om het toekomstige Thuis voor mijn zoon. Natuurlijk zou ik daar energie in steken. Borrel, blub. De uitnodiging naar veertien ouderparen ging de deur uit, voor een eerste brainstormavond. Er kwam één ouder opdagen. Wát een teleurstelling. Ik smeet het hele plan in de hoek, na de kerst zou ik wel weer zien. Blegh.


En toen kwam de aandacht opeens uit een hele andere hoek. Ik had voor de BOSK een afspraak met de directeur van een revalidatietechniekbedrijf. Hem vertelde ik ook over mijn plannen voor het ouderinitiatief. ‘Waarom ga je niet eens met M praten’, stelde hij voor en gaf mij het telefoonnummer van degene die mij aan de gegevens van M kon helpen. Toen ik belde, bleek dat de zoon van M bij mijn zoon in de klas zat… Hoe klein is de wereld?! En toen ik vertelde over mijn zoektocht naar een woonplek voor Robert, vertelde hij over het huis dat hij voor zijn zoon had opgezet. Dat ze op zoek waren naar een bewoner erbij. En dat ze eigenlijk daarvoor Robert al op het oog hadden gehad. Maar ja, ze hadden ook gehoord dat ik bezig was met een ouderinitiatief in de eigen gemeente.


Ik ben gaan kijken bij het huis, heb kennis gemaakt met M en zijn zoon, en de andere kinderen die daar wonen. Robert is er een middag geweest en ik heb er een uur bij gezeten. De begeleiding was ontzettend lief voor de kinderen, maar vooral de sfeer was zó ontspannen. Het was alsof er een last van me af viel. Geen geborrel meer, maar rust. En vanuit die rust zijn we verder gegaan: Robert is al een paar keer blijven slapen en dat is nu een vaste dag in de week geworden. Zo breiden we langzaam uit naar -ooit- fulltime wonen. Van mij mag dat nog zeker twee jaar duren.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden