Word lid!
26 november 2012

Als het maar gezond is...

Je kind wordt geboren met een handicap. Hoe ga je om met gevoelens van verdriet, boosheid, teleurstelling? Maatschappelijk werker Francien Meertens geeft advies.

Mijn zoon is met een schisis geboren, ik merk dat ik er moeite mee heb dat dat zo is. Ik schrok van zijn uiterlijk. Ik vind dat heel erg van mezelf, hoe ga ik daarmee om?

 

Negen van de 10 ouderparen die een kindje verwachten spreken uit: ‘Het maakt niet uit wat het is, als het maar gezond is’. Pas als er iets aan de hand is, krijgt deze uitspraak betekenis en moet je je gaan verhouden tot een situatie die anders is dan gewenst. Ouders voelen vaak de ongeschreven code dat bij een zwangerschap of bij kinderen blijdschap hoort en het voelen van verdriet, teleurstelling, boosheid is dan moeilijk te rijmen met die ongeschreven code. Ik ken ouders die dat gevoel zo hard weg proberen te drukken dat er een soort geforceerde blijheid kan ontstaan. Ouders zijn vaak bang dat zij, met het uitspreken van de teleurstelling, hun kind afwijzen.

 

In de jaren die ik nu voor het schisisteam werk, heb ik gemerkt hoeveel ruimte het bij ouders kan geven als ze durven deze gevoelens er ook te laten zijn. Ouders die bang zijn dat ze met deze uitspraak hun kind afwijzen, laten juist door deze zorg zien hoeveel ze om hun kindje geven. Ik heb een vader heel erg geroerd zien raken toen ik hem zei: ‘Wat moet jij veel van je dochter houden als je dit zo hardop durft te zeggen.’ Want ik hoor in die uitspraak dat de ouder z’n kind juist geen pijn wil doen, dus daarmee wil je het beste voor je kind en dat wil elke ouder…

 

Het is alleen niet altijd gelijk vanzelfsprekend. Ook gevoelens van teleurstelling en verdriet zijn menselijk. Ik vraag ouders vaak: ‘Denk je dat je kind zelf om deze aandoening heeft gevraagd?’  ‘Nee’, is dan altijd het antwoord. ‘Vind je dat je kind hier ook z’n teleurstelling en baalgevoel over mag hebben?’ ‘Ja’ is dan ook altijd het antwoord. ‘En’ vraag ik dan: ‘Waarom zou jij dat niet mogen hebben?’ Ouders zijn vaak heel kritisch op hun eigen gevoelens, zeker als ze niet altijd direct positief zijn. Elke ouder wil het beste voor zijn of haar kind, dus dat ‘alles erop en eraan zit’. Als dat niet zo is dan mag je daar van schrikken en verdrietig over zijn. Door dit weg te drukken geef je een normale emotie niet de ruimte en wordt dat in de loop der jaren steeds groter.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden