Word lid!
27 december 2012

Operatie gehemeltesluiting

De dag is daar. Het gehemelte van Nando wordt gesloten. In deze blog verteld Marleen openhartig over de dag zelf en de dagen daarna.

Vele bedden met patiënten vulden de uitslaapkamer. Het bed waar ik werd verwacht was door een gordijn aan het oog onttrokken. Een bekend geluid vertelde me dat dit de juiste plek was. Een verpleegkundige trok het gordijn opzij. Daar lag hij, mijn zoon. Spartelend, jammerend en op het eerste gezicht klaarwakker.

 

Een licht opgezette toet en een paar strepen bloed op zijn wangen en oortjes. Maar bovenal zag hij eruit als zichzelf. Waar zich na de vorige operatie een ‘nieuw’ snoetje ontwaarde, viel er dit keer weinig te zien. Op die zeldzame momenten dat een uitgebreide gaap de kleine man overviel, zag je echter dat er heel wat veranderd was. Zowel het zachte als het harde deel van Nando zijn gehemelte is succesvol gesloten. Tevens sieren buisjes zijn trommelvliezen.

 

Onrustig
De plakkers op Nando zijn borst waren verwijderd en hij zat niet meer vast aan allerhande apparatuur. Hij gedroeg zich onrustig. Kroop door zijn bed en sloeg met zijn ledematen wild om zich heen. Daardoor was zijn infuus losgekoppeld. Hij was duidelijk ontwaakt uit narcose.

 

Veilig bij mama
Gelukkig mocht ik Nando meteen bij me op schoot nemen. In eerste instantie stribbelde hij tegen, maar uiteindelijk gaf hij zich over en viel in slaap. Soms opende hij zijn ogen en keek me aan. Kleine, slaperige oogjes. Strijdbaar en onrustig, maar ook uitgeput en veilig. Zijn lichaampje rust tegen de mijne en hij luistert naar mama’s hart. Af en toe drupte er wat roodgekleurd speeksel uit zijn mondje.

 

Ziekenhuiservaringen vergelijken
Vergeleken met de lipsluiting kan ik niet zeggen dat ik deze operatie als zwaarder of minder heftig heb ervaren. Bij de eerste operatie was Nando nog zoveel kleiner. Die tien maanden maken een groot verschil bij zo’n kleintje. Nando kreeg nu meer van het hele ziekenhuis gebeuren mee, maar omdat hij weinig tot geen echte pijn van de wond ondervond, maakte dat besef het gelukkig niet zwaarder. Het gehemelte herstelde zich ook heel snel en mooi.

 

Het allerfijnste
Nando heeft de eerste week na de ingreep heel veel bij zijn vader en mij in de armen gelegen. Slapen, hangen, een beetje staren. Dat vond hij het meest comfortabel. Gewoon bij papa en mama zijn. Want geopereerd of niet, dat is toch het allerfijnste voor zo’n kleintje.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden