Word lid!
8 augustus 2011

Badmintonnen in Duitsland

Tess

Een tijdje geleden ben ik vier dagen naar het Duitse Dorthmundt geweest. Ik heb daar meegedaan aan de German International aangepast badminton. Ik mocht hieraan meedoen, omdat degene met wie ik dubbel in Nederlandse selectie zit en zij mocht haar dubbelpartner meenemen. Op zo’n toernooi wordt je geclassificeerd om te kijken in welke handicap-catogorie je valt.

Een tijdje geleden ben ik vier dagen naar het Duitse Dorthmundt geweest. Ik heb daar meegedaan aan de German International aangepast badminton. Ik mocht hieraan meedoen, omdat degene met wie ik dubbel in Nederlandse selectie zit en zij mocht haar dubbelpartner meenemen. Op zo’n toernooi wordt je geclassificeerd om te kijken in welke handicap-catogorie je valt.

 

Kip zonder kop

De eerste dag stond in het teken van de classificering. De classificering was in het Engels. Mijn Engels is ‘very bad’ en daarom had ik mijn trainer gevraagd om te gaan. Een van de artsen bleek een Nederlander te zijn. De eerste opmerking die hij maakte was: ‘Mankeer jij wel wat?’ Ik kon het gelukkig in het Nederlands uitleggen en mijn trainer vertaalde het in het Engels voor de andere artsen. Ik moest verschillende testjes doen en de arts nam zijn woorden terug. Ineens stond ik zelfs een klasse te hoog ingedeeld. De man wilde kijken of het voor mij mogelijk was op een heel veld te spelen (normaal spel ik op een half veld). Mijn trainer moest shuttles aangeven en ik moest vliegen over de baan. Ik pakte alles. Gelukkig zei mijn trainer nog dat ik dit niet een hele partij volhield en dat ik de coördinatie van een dronkenlap heb na een half toernooi spelen. De artsen gingen overleggen en mijn trainer en ik moesten even op gang wachten. ‘Je bent toch ook een muts ook hé’, zegt hij tegen mij. ‘Probeer ik in mijn beste Engels duidelijk te maken waar ze rekening mee moeten houden, ga je als een kip zonder kop al die shutlles pakken. Je had niet zo je best moeten doen.’ De artsen kwamen weer naar buiten, ze hadden alles besproken, ik kwam in een klasse waarbij ik half veld mocht spelen. Gelukkig!

 

Bijzonder

Er waren geen andere vrouwen in mijn klasse, daarom moest ik tussen de mannen spelen. Door iedereen was ik voorbereid dat ik het moest zien als een goede oefening. Ik moest niet denken dat ik iets ging winnen. Toen kwam mijn eerste tegenstander, een Vietnamees, aanlopen. Nou ja lopen, hij liep op zijn hiel. ‘O, die laat ik gewoon goed lopen, dan komt het wel goed’, dacht ik. Niet dus… de man bleek uiteindelijk het toernooi te winnen. Hij versloeg mij tot twee keer toe met 21-1, maar hij speelde ontzettend sportief. Ik heb dit toernooi een mixpartij gewonnen, voor de rest heb ik alles verloren. Maar dat maakt helemaal niets uit. Ik heb onwijs veel geleerd, heb mooie dingen gezien en de spieren die ik het meest heb getraind zijn eigenlijk mijn lachspieren. Wat heb ik gelachen en wat hebben mijn teamgenoten gelachen toen ik verloor van een lilliputter. De opmerkingen die ik toen naar mijn hoofd kreeg laat ik maar even achterwege…

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden