Word lid!
4 april 2018

Bekeuring in de supermarkt

Hochzeit Hannah 156

Toen ik na veel wikken en wegen heb besloten om mijn scootmobiel in te ruilen voor een Van Raam Easy Rider driewieler, besloot ik hem na levering meteen uit te proberen. De eerste rit met deze fiets bleek leuker en spannender te worden dan ik ooit had verwacht. De eerste keer boodschappen doen met de fiets, en ik had bijna mijn eerste bekeuring te pakken!

Na jaren te hebben genoten van een scootmobiel, vond ik het tijd voor verandering. Ik was begin 20, en had uitgebreid genoten van alle gemakken die mijn kleine rode racemonster met zich meebracht. Bijna dagelijks had ik door de wijk gescheurd, onderweg  naar afspraken met de fysiotherapeut, om boodschappen te doen of om gewoon lekker even een frisse neus te halen.

 

Ineens was ik het zat. De accu was al meerdere keren kapot geweest wat mij vaak dagen lang aan huis kluisterde, en het paste helemaal niet bij een nieuw actiever leven met regelmatig sporten waar ik helemaal voor wilde gaan.

Één telefoontje naar de gemeente en een passessie met diverse driewielers later was het zover, ik kreeg een Van Raam Easy Rider! Trots als een pauw plofte ik meteen na het vertrek van de bezorger op de fiets. De reis van een kilometer voelde eindeloos, maar ik vond het heerlijk om op eigen kracht helemaal naar de supermarkt te fietsen.

 

Tijdens mijn verkenningsronde om te testen of ik met de fiets overal door kon, kwam uit het niets een klein jongetje op mij af gestormd. ‘Papa, papa, kijk die mevrouw! Je mag helemaal niet fietsen in de winkel, dat mag ik ook niet!’ Voor ik het wist stond het kleine mannetje al wijzend voor me. Papa probeerde tekst en uitleg te geven. ‘Lieverd, deze mevrouw kan zelf niet lopen, dus zij mag op haar fiets boodschappen doen.’ Duidelijk in de war keek het jongetje naar mijn benen. ‘Zijn jouw benen dan stuk? Maar dan kun je ook niet fietsen! Dat mag helemaal niet in de winkel, want dan krijg je een bekeuring!’

 

Daar had ik even niet van terug..

 

Ineens kreeg ik een idee om hem gerust te stellen, én onder mijn bekeuring uit te komen. Achter op mijn fiets zat namelijk een soort plateau waar een kratje op kon, maar daar paste natuurlijk ook een kind op. Met mijn boodschappenlijst in de hand werd het ventje achterop gezet, om samen de laatste boodschappen te verzamelen. We maakten een extra rondje door de winkel, waarbij ik voor elke gang met mijn fietsbel belde, waarna mijn passagier hard ‘tring tring’ riep om zeker te weten dat we gehoord werden.

Na onze ronde zette ik het kleine ventje af bij zijn vader, die bij de koffieautomaat stond te wachten. ‘Ik hoop dat je het leuk vond om mee te fietsen, dat kunnen we wel vaker gaan doen. Maar ik weet niet of ik die bekeuring kan betalen?’ Lachend draaide het ventje zich naar me om,  ‘nou ik zal de politie niks vertellen hoor!’ Ik pakte het jongetje op voor een dikke knuffel, waarna ik zwaaiend naar hem mijn boodschappen betaalde. 

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden