Word lid!
4 juli 2016

Compleet

new look new perspective

Met streven naar het best mogelijke is niks mis, maar je tekortkomingen kun en hoef je daarom nog niet te ontkennen, je kunt ze beter omarmen. Ze zijn er, ze zijn actueel en ze zijn een deel van jou.

Alweer geruime tijd sinds mijn laatste blog en ik moet eerlijk bekennen dat mijn inspiratie na 4 blogs een beetje op begint te raken. Ik schrijf telkens over een onderwerp wat betrekking heeft op mijn beperking. Ik schrijf immers voor de Bosk-blog. Hoewel ik over dit onderwerp veel kan vertellen, zijn inmiddels alle zijden van de medaille wel een beetje belicht. Dit zal waarschijnlijk niet mijn laatste blog zijn, maar zoals jullie gewend zijn, zal de eerstvolgende weer even op zich laten wachten. Inspiratie overkomt je.

 
Ik was laatst gezellig een avondje naar de kroeg met wat vrienden. Een meisje vertelde over de desastreuze date die ze eerder die avond had gehad (via een soort Tinder). Haar date bleek mank te lopen. Dit was echter geen probleem voor haar. Ik was gelijk geïnteresseerd en nadat ik wat meer informatie over deze jongen had gehoord, wist ik het vrij snel zeker: Deze jongen had Cerebrale parese, net als ik. Er zijn echter binnen het spectrum cerebrale parese verscheidene gradaties en het klonk alsof deze jongen in een behoorlijk zwaardere gradatie viel dan ik. Desalniettemin stak het me enigszins toen ze vertelde over zijn toch wel een tikje sociaal ongewone gedrag. Het voelde alsof ik onder een vergrootglas lag. Hij kletste aan een stuk door en vloog haar bij de eerste kennismaking meteen om de nek. Het meest schrijnend om te horen, waren de zweethandjes. 'Hij had zulke kleffe handjes', hoorde ik haar tegen iemand zeggen.

 
Ik knuffelde vroeger iedereen die ik graag mocht. Hoe afstandelijk die persoon, of hoe ongepast het moment ook mocht zijn, ik vloog in je armen alsof je een biljet van honderd euro was, dat op straat voor het grijpen lag. Ik wilde graag laten merken hoe lief ik iemand vond. Ik heb die impulsen gedeeltelijk geleerd te temperen. Mijn reacties zijn milder en meer gepast, hoewel ik ondanks dat altijd een spring in het veld zal zijn en blijven. En eigenlijk ben ik daar best tevreden en blij mee. Als ik de palm van mijn linkerhand bekijk, is deze dikwijls nat en zie ik op deze plek rimpels in mijn huid die niet gebruikelijk zijn voor iemand van 25 jaar. De volgende dag dacht ik aan kleffe handjes en aan hoe plakkerig en viezig dat wel niet was. Zouden mensen mij ook vies en plakkerig vinden?


Waarom trok ik het mezelf zo aan? Het merendeel van wat die meid had verteld, had toch amper tot geen betrekking op mij. En ik begreep ook best waarom zij niet van die jongen gecharmeerd was. Ik zou me ook ongemakkelijk hebben gevoeld in haar situatie. Sterker nog: stiekem, diep van binnen, snapte ik het helemaal. Toch kon ik haar de volgende dag wel schieten, 'kortzichtige trut', dacht ik bij mezelf. Ik sprak haar net. Ze had het niet over kleffe handjes gehad, maar over zijn klefheid in het algemeen. Ik had selectief datgene verkeerd opgevangen, wat ik juist niet wilde horen. Blijkbaar ligt daar bij mij een stukje angst.


Niets is zo confronterend als jezelf zien door een uitvergrote spiegel. We streven allemaal naar een bepaalde mate van perfectie en onze tekortkomingen proberen we zo effectief mogelijk te verdoezelen. Even die moedervlek die je wang voor je gevoel zo ontsierd, camoufleren met wat extra foundation, niet laten merken dat je ergens door geraakt wordt of dat je iets niet snapt. Met streven naar het best mogelijke is niks mis, maar je tekortkomingen kun en hoef je daarom nog niet te ontkennen, je kunt ze beter omarmen. Ze zijn er, ze zijn actueel en ze zijn een deel van jou. Door ze te verdoezelen, ontken je dat deel van jou. Dit maakt iemand niet beter of knapper maar louter incompleet. Alleen als je jezelf bent en omarmt,straal je de essentie uit van wie jij bent. En vergis je niet, er zullen altijd mensen zijn, die jou niet aantrekkelijk, leuk of interessant vinden. Dit is geen afwijzing. Het betekent alleen maar dat twee mensen niet bij elkaar passen. Daar kun je ten alle tijden beter vroeg dan laat achter komen, laat dus maar zien die curves en wees er blij mee. Dit lijkt allemaal zo basaal, maar we vergeten het veel te vaak. Mijn geheugen is weer opgefrist en ik zet morgen met trots wederom mijn slechtste beentje voor;).


Kleffe handdruk en een dikke knuffel!

Eline

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden