Word lid!
25 juni 2013

Eén stap terug en twee stappen vooruit

DSC00277

Je kind in het ziekenhuis: wennen doet het nooit. Daniel en zijn vrouw durfden de zorg voor hun zoontje over te laten aan de verpleging. Dit bleek een goed besluit te zijn.

Eén van de dingen die je zeker weet als je een kindje krijgt met een schisis: je komt een aantal keren in het ziekenhuis voor een opname. Dit is allemaal onderdeel van het proces en helemaal wennen doet het nooit. Een belangrijke les die wij hebben geleerd: laat je helpen.

 

Eerste opname

Na de geboorte kwam de voeding met de befaamde Habermann-speen best goed op gang. Koen was tevreden, wij waren tevreden en het VUMC was tevreden. Toen Koen grotere volumes moest gaan drinken, begon het minder goed te lopen. Het is ook niet niks om een grote fles naar binnen te werken. Het bleek uiteindelijk teveel moeite. De groei bleef uit en na overleg met het schisisteam, werd Koen voor een paar dagen opgenomen.

 

Emoties

Een eerste opname brengt veel emoties met zich mee en het is wennen op een kinderafdeling. De verpleging was ontzettend aardig, behulpzaam en professioneel maar toch, het klopt niet, kinderen horen niet in het ziekenhuis. Het is gewoon niet relaxed als je kind in het ziekenhuis ligt. Nicole bleef bij Koen en ik zorgde voor het thuisfront en kwam zo vaak als mogelijk. De nachten waren pittig, dus Nicole en ik besloten een nachtje te ruilen, zodat zij even kon uitrusten. Ik vond het een ramp; ik kreeg het niet voor elkaar.

 

Advies

Het is best confronterend als je het niet voor elkaar krijgt en schaamte, verdriet en machteloosheid wisselden zich in rap tempo af. Om 04:00 uur in de ochtend tijdens de nacht dat ik in het ziekenhuis was, kwam een verpleegster even kijken. Ik vroeg haar: ‘Wat is de gedachte die je nu hebt, maar uit beleefdheid niet zegt?’ Het antwoord was kort en krachtig: ‘Ga alle twee een nachtje naar huis en laat het aan ons over. Zo lang je bij je kind bent, gaan wij er vanuit dat je de zorg draagt.’

 

Onmogelijk

Kort en goed, je kind achterlaten in het ziekenhuis is niet te doen. Onmogelijk. Maar goed, inmiddels had Koen een sonde en het ging gewoon slecht. Er moest iets gebeuren en ik besloot het advies te volgen. Met veel vijven en zessen wist ik Nicole over te halen en besloten we het onmogelijke te doen; we gingen ’s avonds naar huis en lieten Koen achter voor de nacht…

 

Een wonder

Om een lang verhaal kort te maken, de volgende ochtend waren wij vroeg in het ziekenhuis en Koen lag als een prinsje te slapen. In de nachtdienst van het VUMC bleek een verpleger te werken die Koen twee hele flessen had laten drinken! Het liep meteen een stuk beter en we hadden de weg omhoog ingeslagen. De volgende avond besloten we weer onze zorg aan de mysterieuze verpleger over te laten. En wederom gingen drie hele flessen naar binnen. Tevens had hij wat tips gegeven aan de dagverpleging waardoor wij uiteindelijk ook beter konden voeden.

 

Koen kon dezelfde dag nog naar huis en eenmaal thuis trok hij de sonde eruit. Het maakte allemaal niet uit, want de voeding liep super. Het was bepaald niet eenvoudig, maar doordat we ons lieten helpen deden we een moeilijke stap terug en gingen we twee stappen vooruit.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden