Word lid!
23 januari 2019

Een déjà vu maar dan nog veel mooier!

fotosessie 3

2018 was voor mij een heel bijzonder jaar! Ik mocht tante worden. Dit was een enorm hoogtepunt voor mij. Iets wat diep van binnen altijd een wens van mij is geweest. Vanwege mijn beperking is zelf moeder worden voor mij niet reëel. Dit geeft het tanteschap extra glans. Dat het dan in 2018 niet 1 maar zelfs 2 keer gebeurde is erg bijzonder! In december gebeurde het voor de tweede keer en leek het wel op een déjà vu al wist ik heel zeker dat dit niet eerder gebeurd kon zijn. Dit was vele malen mooier!

Je kent het vast wel: een déjà vu. Je maakt iets mee waarvan je bijna zeker bent dat je het al eens hebt meegemaakt. In december overkwam het mij, ik had een déjà vu en wel een hele mooie!

 

22 januari 1993, een dag met één van mijn eerste herinneringen. Een prachtige herinnering!

Op die dag moest ik naar de Adriaanstichting (nu Rijndam) voor het aanmeten van nieuwe spalken.

Is dat nu zo bijzonder? Nee voor mij niet. Ware het niet dat op die dag niet mijn moeder maar een hele hele lieve vriendin van mijn ouders meeging. Mijn ouders waren op dat moment namelijk heel druk met het krijgen van een baby. Terwijl ik dus netjes in afwachting was van mijn ‘tante’ hoorde ik op een gegeven moment gehuil boven. Niet zomaar gehuil, nee een baby! Ik krijg nog steeds wel eens te horen dat ik nog nooit zo snel de trap op ben gelopen. Wat wil je? Als ik dan toch thuis ben wil ik zo snel als het kan de baby bewonderen. Zo stond ik dus niet veel later naast het bed van mijn ouders. Daar was ze: Juliët, ik had een zusje! Wat was ik trotse grote zus.

 

1 mei 2018 was ik vol verwachting. Ik stond op het punt om voor het eerst tante te worden. Iets waar ik erg naar uitkeek. Tante worden kun je niet plannen en dus liet kleine Lisa nog even op zich wachten. Toch werd die dag erg mooi. Vanaf die dag kreeg ik te horen dat ik niet 1 keer tante werd, maar dat ook mijn kleine zus in verwachting was. Ik kon mijn geluk niet op!

8 mooie maanden volgde. Ik voelde me echte grote zus! 2 lange maanden was het ons geheim. Best heftig als je zwangerschapshormonen en voor mij mijn trotse tantehormonen door je lijf gieren.

Maar de 6 maanden erna was het fijn goed voor Juul te zorgen en te weten dat haar buik niet alleen groeide door het eten wat ik haar toestopte????

 

December, een bijzondere maand. Niet alleen om dat Sinterkerst plaatsvind. Ik kreeg langzaamaan ook de kriebels. Mijn tantehormonen gierde als een gek door mijn lijf. Alle afspraken maakte ik onder voorbehoud want stel ik zou tante worden.

Toch kan dat niet met alle afspraken en dus had ik op 12 december een afspraak voor mijn spalken. Ik moest naar het Lange Land Ziekenhuis voor een drukplek.

Rond 08:00 uur trilde mijn telefoon: Lian, ik moet het met iemand delen: ik heb weeën.

Niet veel later werd ik gebeld en werd toch wel duidelijk dat het vandaag echt ging gebeuren. Dus sloot ik af met: misschien zie ik je dan straks want ook ik moet vandaag naar het Lange Land.

De uren verstreken en ik was toch wel zenuwachtig, hoe zou het gaan? Om 13:45 uur kwam het verlossende telefoontje: Lian, hij is geboren! Kom je zo alvast naar het ziekenhuis? Zo snel ik kon fietste ik naar het ziekenhuis. Met tranen en een grijns van oor tot oor tegelijk. Dit was te mooi.

 

In het ziekenhuis lag daar in de armen van zijn papa kleine Jay. Nog verkreukeld van de geboorte zo vers in de nieuwe wereld. Bijna 26 jaar na een van mijn eerste herinneringen kreeg ik een déjà vu.

Deze déjà vu was nog veel mooier: nu was ik niet alleen grote zus, maar ook weer hele trotse tante!

 

Lieve Jay: welkom in de wereld!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden