Word lid!
28 januari 2016

Een laatste eerbetoon

IMG_1305

Als je een handicap hebt, heb je vaak veel zorg nodig. Deze zorg wordt vaak door gezinsleden op hen genomen. Maar wat gebeurt er als je zo'n onmisbare schakel toch moet missen? Mijn verhaal over mijn verdriet.

Het is alweer veel te lang geleden dat ik een bericht geschreven heb. Het afgelopen jaar is ongelofelijk moeilijk geweest. Wanneer je een handicap hebt, heb je vaak zorg nodig. Zorg die vaak gegeven wordt door familieleden, zeker nu er veel bezuinigingen zijn.

 

Zo ook bij mij. Het begon al vlak na mijn geboorte, toen mijn ouders doorhadden dat er iets met mij op deed. Alle alarmbellen gingen rinkelen en het ene na het andere onderzoek werd gedaan. De oorzaak werd vastgesteld, maar de dokters konden niet achterhalen wanneer ik de herseninfarcten had gehad. Ineens stond het leven van mijn ouders op zijn kop, een zwangerschap die goed verlopen was en toch had hun dochtertje beperkingen.

 

Reeksen onderzoeken en behandelingen volgden er. Mijn moeder was verpleegkundige en zij nam de meeste zorg op zich. Naar het ziekenhuis, naar de fysiotherapeut, ergotherapeut, logopedist. Operaties, revalideren etc. Er werd een rolstoel genomen. Op een gegeven moment, moest hun dochter naar school, maar kon zij wel naar een “gewone” school? Alle gesprekken waren met mijn moeder in samenwerking met de IB’er, leerkracht en de ambulant begeleider. Ieder voortgangsgesprek was met dit groepje.

 

Dit werd voortgezet toen hun inmiddels puberende dochter naar het voortgezet onderwijs kon, na testen op HAVO/VWO niveau. Alle gesprekken werden opnieuw gevoerd, alle handelingsplannen, aanpassingen, alles moest weer opnieuw besproken worden. Dat deed mam.

 

 

Ze volgde een extra opleiding voor pijnspecialist. Ze was mijn persoonlijk verpleger. Zeker vroeger moest ik met alles geholpen worden. In groep 8 werd mijn haar tot schouderlengte afgeknipt, zodat het zo min mogelijk problemen zou veroorzaken en nog moest mijn juf mijn haar wassen op schoolkamp. Van aankleden tot veters strikken, boterhammen smeren, lopen.

Mam was iemand die overal graag de controle over had, over wat je at, wat je deed, hoe laat je thuis kwam, welke hobby’s je deed, welke vrienden je had. Je moest altijd boven je kunnen presteren en dat deed ik ook. Ik moet alles doen, om haar tevreden te houden. Om haar te laten zien dat al haar energie die ze erin had gestopt ook de moeite waard was.

 

Ook op haar werk was ze gedreven en perfectionistisch. Ze richtte samen met 2 artsen de afdeling pijnbestrijding van het Lievensberg (inmiddels Bravis) ziekenhuis te Bergen op Zoom op. Als er iets niet goed was, zei ze er altijd meteen wat van.

Mama was er altijd voor me. Als ik hopeloos was, omdat ik me weer eens niet begrepen voelde, of als ik niet begreep waarom ik die handicap had of als ik er niet mee om kon gaan en het niet accepteerde.

 

Nog één keer

Ik heb de bloemen gevraagd
om voor je te glimlachen.
De vogels vroeg ik
voor je te fluiten
De zon om nog één keer
zijn warmte te stralen

 

Ik heb het riet gevraagd
om nog een keer te wuiven
De bijen vroeg ik
voor je te zoemen
en de bladeren nog één keer
te ritselen

 

Kon ik de tijd maar terugdraaien
en jou nog één keer in mijn armen nemen
Nog één lach, één kus of één traan
Gewoon, nog één keer…


Lieve mam, ik moet nu alleen verder. Ik heb je deze keer wat beloofd en die belofte ga ik waar proberen te maken. Omdat ik weet dat je trots op me zult zijn, blijf ik medailles proberen te halen. Mams, ik mis je en ik zal voor altijd van je blijven houden.

 

 

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden