Word lid!
12 maart 2015

Geluk

Foto's-0001

Je kan in het leven van alles mee of tegen hebben. Maar, als dan alles tegen lijkt te zitten, ligt geluk gewoon in een klein hoekje.

Je kan in het leven van alles mee hebben. Geld, vrienden, goede gezondheid, leuke baan, een knap koppie, noem maar op.

 

Je kan daarentegen ook van alles tegen hebben. Een handicap, een sociaal isolement, thuis achter de geraniums moeten zitten, dat soort dingen.

 

En dat laatste is wat veel gehandicapten overkomt. Helaas heeft Andy daar grotendeels ook last van. Zijn lijf is zo onwillig terwijl hij diep van binnen zo hunkert naar avontuur. Pech noemen ze dat!

 

Door de samenleving wordt hij gezien als een profiteur. Als men hoort van zijn PGB is hij ook nog eens een fraudeur. Want dat is het stempeltje wat je tegenwoordig krijgt opgedrukt in de samenleving. Politieke en journalistieke stemmingmakerij,  een stigma, je krijgt het allemaal cadeau als je een handicap hebt.

 

En, als je je dan door het oerwoud van PGB aanvragen en brieven van de SVB en zorgkantoor hebt heengewerkt, zit je als ouder knock-out op de bank. Financieel zou het allemaal weer moeten kloppen, maar van binnen voel je je uitgeput en leeg.

 

Maar dan … zit geluk voor Andy in een klein hoekje. Letterlijk. Want op een foto die ons onder ogen kwam stond in het hoekje een jutter-rolstoel, je weet wel, zo’n prachtig strandding, weg te schimmelen.

 

Juist. Het was tijd voor actie! Dus werd er contact op genomen met de beheerder van het terrein. Wat deed die prachtige rolstoel daar? Niets ? Nou, Andy weet wel een goede bestemming.

 

Dus is het binnenkort tijd voor avontuur buiten. De paden op, de lanen in, en hup hup naar de Soesterduinen. En naar het Zeumerense Gat. Daar waar de meisjes zijn. Even de bink uithangen! En ga zo maar door.

 

Weg achter die geraniums, even het zielige opzij zetten, maling aan alle spanning die je als gezin thuis ervaart. Alle remmen los.

Want ook dat is de vreugde die je als gezin met een gehandicapt kind mag ervaren. Je beperkingen vergeten. Dat is de reden waarom je kind thuis woont. Die kleine geluksmomentjes!

 

En zo gezegd zo gedaan, de rolstoel werd opgehaald en opgeknapt. Sopje erover, banden oppompen, gordels erin.

Glunderend stond Andy ernaast in zijn loophulp. Het zonnetje straalde, en Andy ook. En de dag erna werd het nog mooier.

Met de opgeknapte strandrolstoel die door geïnteresseerde omstanders tot ‘monstertruck’ werd omgedoopt,  croste Andy bij de Soesterduinen langs ’s heren wegen.

 

Hij was het stralend middelpunt op een stralende lentedag. De meisjes lonkten naar hem, hij was de held! En ik, zijn nederige duwslaaf,  verzamelde een halve zandbak in mijn schoenen. En daarnaast verzamelde ik een heleboel blijdschap in mijn hart.

 

Ik hoop dat jullie, naast alle stress, vooroordelen, bureaucratie en vermoeidheid ook veel van deze geluksmomentjes zullen mogen ervaren.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Lavendel R. 5 mei 2015

Heel mooi omschreven en heel herkenbaar. Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben.
En ook ik ben een profiteur van de zorg, want als je voor de geboorte weet dat je een gehandicapt kind krijgt en je wilt het niet leven niet beeindigen, dan kies je er zelf voor, en dus wordt je een profiteur van de zorg genoemd.

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden