Word lid!
2 mei 2018

Hé, kunt u het zien?

DSC00490

Soms wil ik starende mensen vragen of ze het kunnen zien of dat ze misschien een brilletje nodig hebben? Maar dan besluit ik om het maar zo te laten en verder te lopen!

Het was druk in de bakkerij, ik wachtte rustig op mijn beurt. ''Waarmee kan ik je helpen?'' Vroeg de medewerker. ''Ik wil graag drie Tilburgse verleidingen'', de vrouw verstond me niet helemaal (tja, ook wel logisch hé…) en vroeg me hoeveel ik er wilde. Om er snel vanaf te zijn stak ik het aantal vingers op en herhaalde ''drie''… YES, nu heeft ze me wel verstaan! Terwijl de vrouw de Tilburgse verleidingen uit de vitrine pakte, zag ik dat een meisje, ik gok van een jaar of 8, me van top tot teen aankeek. Ik besloot om me er niets van aan te trekken, rekende mijn boodschappen af en vertrok.

 

Een tijdje geleden had ik me er zeker iets van aangetrokken en had ik me gelijk weer heel ''gehandicapt'' gevoeld, maar nu kijk ik er anders naar.

Nu realiseer ik me dat men automatisch kijkt naar iemand die iets opvallends heeft. Ik bedoel, ik kijk zelf ook naar iemand die raar haar heeft.

 

Maar waarom kijken we naar iemand die net iets anders heeft als de doorsnee mens? Die vraag stel ik mezelf best vaak. En dan heb je nog het verschil tussen kijken én kijken, ik heb dat verschil na al die jaren gelijk door. Zoals ik al zei kijk ik ook weleens naar iemand met raar haar o.i.d., maar ik kijk niet zodat mijn ogen er bijna uitvallen.. alsof er iemand loopt die van een andere planeet afkomstig is!

 

Ik denk dat het voor een deel te maken heeft met onwetendheid, niet zozeer met onbegrip. Het ergste wat ik vind, is dat we van alles zelf gaan invullen en daarna voor onszelf een, in veel gevallen, foute conclusie trekken. Sommige conclusies zijn wel grappig hoor. Zoals die ene keer toen een man dacht dat ik net naar de tandarts geweest was, waardoor ik zo vreemd praatte. Nee helaas, was dat maar waar, was het maar een tijdelijk spraakgebrek! (hoewel naar de tandarts gaan ook geen feest is!).

 

Natuurlijk zit ik er niet op te wachten dat een wildvreemde op straat mij aanspreekt en vraagt naar mijn beperking, maar ik vind het zeker niet erg als klasgenoten, kennissen of collega's dat zouden doen!

 

Ik maak van mijn beperking niet meer zo'n issue, ik maak er het liefst grappen over. Voor een gedeelte heb ik het een plekje kunnen geven (volledig accepteren zal ik het nooit). Natuurlijk hangt het van mijn bui af, soms kan één blik te veel mijn humeur verpesten.. Maar over het algemeen kan ik mezelf dan wel snel herpakken!

 

Voor nu beloof ik dat ik voor me blijf kijken wanneer ik iemand zie lopen met raar haar! ;)

 

 

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden