Word lid!
22 augustus 2016

Het gevaar van inkakken

Foto's-0001

Wanneer je een gehandicapt kind hebt, stel je je daar als gezin op in. Uitstapjes worden zorgvuldig voorbereid, maar is het niet een keer uitdagend om wat heel anders te ondernemen waarbij improvisatie om de hoek komt kijken ? Wij ontdekten tijdens Huntenpop in Ulft dat een kampeerweekend op een festival vooral leuk is, en dat we als gezin wat ingekakt waren.

Met een gehandicapt kind in je gezin ontdek je al snel als ouders dat er een behoorlijke wissel op je vrijetijdsbesteding wordt gezet. Je gaat minder snel samen op pad, en als je al op pad gaat wordt dat allemaal uitgebreid voorbereid. Ruim van tevoren kijk je al of een bestemming wel helemaal rolstoel toegankelijk is, en of je er je rolstoelbus wel kan parkeren.
Daarnaast maak je je soms al dagen lang zorgen; zijn er niet teveel prikkels voor mijn kind, is er een ruimte waar we ons even kunnen terugtrekken, zou je wel met een rolstoel in het restaurant kunnen en zullen ze niet teveel naar mijn kind gaan staren?
Dit alles zorg ervoor dat je als ouders met je gezin steeds meer in een klein wereldje terechtkomt. Je gaat de deur nog maar nauwelijks uit, en de uitstapjes die je al onderneemt zijn zodanig voorgekauwd dat de spanning er vanaf is.

Wanneer een uitstapje met een gehandicapt kind zoveel voorbereiding vergt valt er dus weinig echt spontaan te ondernemen. Tenzij je zelf al bekend bent met de locatie waar je naar toe gaat zal je niet zomaar bij een attractie stoppen er met je gezin om er een gezellige dag te hebben.  Het leven van je gezin zal op die manier al redelijk snel in een sleur veranderen, en er ligt een gevaar op de loer; het gevaar van vertrutting, het gevaar van inkakken.
Op dat moment kan je twee besluiten nemen; je vindt het wel prima zo, en leeft elke dag je voorspelbare leventje – hoewel leven met een gehandicapt kind nooit voorspelbaar is – of je durft een keer iets te ondernemen wat je nog nooit eerder hebt gedaan.

Vooral om die reden stond er deze vakantie een uitstapje op de agenda naar een popconcert. En het zou niet alleen een popconcert zijn dit keer, we zouden er ook gaan kamperen. Met een tent die ik aan onze rolstoelbus kon vastbouwen zou het redelijk vol te houden zijn.

Nu weet ik niet hoe lang het geleden is dat jij naar een festival ging om daar te kamperen, maar er is in de tussentijd opvallend weinig veranderd. De velden zijn nog altijd redelijk spartaans, al was er gelukkig wel een stroompunt zodat ik de telefoonladers kon aansluiten. Er was een kampwinkel die de belangrijkste benodigdheden – tandpasta, tandenborstels, bier, wijn en paracetamol- verkocht, en er was een uitgiftepunt van broodjes frikandel. Er was een douchecabine met warm water, en er waren toiletten. De basics waren dus geregeld. Eigenlijk misten we niet echt zo heel veel vergeleken met een normale vakantie met het gezin.

Terwijl iedereen zijn respect uitsprak voor onze onderneming genoten Andy, zijn grote broer en ik volop van dit uitstapje. Het weer werkte gelukkig mee. Had ik voedselvoorraad meegenomen om het warm te kunnen houden in de tent, we hadden beter de ventilator kunnen meenemen want het werd redelijk warm in ons tijdelijk onderkomen.
Het naar bed gaan en er weer uitkomen was natuurlijk even een ding, maar een vriendelijke brandweerman leerde mij een paar trucs om Andy van zijn luchtbed af te krijgen. En als het niet lukte, mochten we hem altijd roepen.

De buren waren allervriendelijkst, en hadden er totaal geen moeite mee dat hun buurjongen in een rolstoel zat. Eigenlijk belandden we middenin een soort familie gebeuren, en we werden automatisch opgenomen in die gezellige familie. Samen een biertje drinken, een kop koffie in de ochtend, gezelschap bij het kampvuur; het was een gezellig gebeuren.

Het kamperen bij popfestival Huntenpop was, kortom, een groot succes. Het festival zelf was super geregeld door een team van Huntendwarspop wat ervoor zorgde dat er rolstoelpodia waren, en dat die ook toegankelijk bleven. Ik zag Andy volop genieten tijdens het festival, en dan geniet je als moeder eigenlijk het meeste.

Het afscheid van de camping was met weemoed, en de dag erop werden we wakker in een oorverdovende stilte. Alleen het kleuterzusje was duidelijk aanwezig. Geen harde muziek, geen wietlucht, geen rokend kampvuur, en geen broodjes uitsmijter als ontbijt. Geen gezellig aanwezige buren, en vooral …. geen actie.
Het was op dat moment dat ik me realiseerde dat een gezinsvakantie met Andy anders is dan een kampeerweekend met mijn zoon. Van dit laatste tripje leek hij veel meer te hebben genoten. Hij heeft mijn genen geërfd; de hang naar avontuur is nooit weg geweest bij hem.

Volgend jaar gaan we dus weer kamperen. Bij Huntenpop. En wellicht gaan we zelfs nog wel een dag eerder als dit jaar kamperen. Gewoon, omdat het kan. We hebben er nu vrienden en kennen er de weg. Ik zal mijn gezin, en dan vooral Andy ervoor moeten behoeden dat we inkakken. Het ruige leven is wat anders dan kramperen; het is herinneringen maken.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden