Word lid!
18 september 2014

Het verhaal van mijn wielen

Foto's-0001

Andy kan niet praten. Toch heeft hij een boel te vertellen. Zijn leven is niet eentonig. Hij vertelt zijn verhaal met de wielen van zijn rolstoel.

 ‘Dit is Andy. Hij kan niet lopen en ook niet praten’.  Zo stelde een vriendje op de camping onze Andy ooit treffend aan iemand voor. De vlag dekt de lading. Nou ja, voor een gedeelte dan.

 

Want Andy kan inderdaad niet praten. Niet met gesproken taal. Maar toch weet Andy zich goed duidelijk te maken. En als je geen chocola kan maken van zijn gebaren, volstaat het tegenwoordig om te kijken naar zijn rolstoel.

 

En dan in het bijzonder naar de wielen van zijn rolstoel. Want die vertellen een verhaal op zich. Hoe het weekend was, wat Andy heeft gedaan in het weekend, wat hem bezig heeft gehouden de afgelopen dagen.

 

Waar Andy gaat, daar is zijn rolstoel. Zo simpel is dat. Het is voor hem geen beperking om uitbundig puber te kunnen zijn. Andy’s rolstoel hoort nou eenmaal bij hem.

 

Dus toen we een paar weken terug bij Huntenpop in Ulft waren, en daar de hemel opeens open barstte, liet dat zijn duidelijke sporen na op de rolstoel van Andy. In de vorm van een flinke laag klei-achtige modder die stevig zat vastgekoekt op de wielen en het onderstel van zijn rolstoel.

 

Je kon duidelijk zien aan de hand van die wielen dat Andy zich uitstekend had vermaakt dat weekend.  Je zag de beelden van een door de modder ploegende moeder voor je. Je zag de beelden voor je van Andy, genietend van live muziek, op een heus popfestival.  Het plezier straalde er vanaf.

 

Helaas, op deze manier werd Andy waarschijnlijk niet meegenomen met de rolstoeltaxi, dus de Ulftse modder werd van de rolstoel af gewassen. Met de hogedrukspuit wel te verstaan, want dat was de enige mogelijkheid om het zaakje weer toonbaar te krijgen.

Andy hoefde niks te vertellen over zijn belevenissen bij Huntenpop. De modderige rolstoel en een tevreden puber met een festival t-shirtje aan spraken boekdelen.

 

En vorige week was het weer spanning en sensatie. Er stond een heuse survival activiteit op het programma. Met stoere begeleiders. Een tiental kinderen rende over het survival parcours en Andy werd stoer achter ze aan geduwd. In zijn rolstoel. Door een grasveld dat werd overwoekerd door een enorme populatie onkruid.

 

Andy genoot. Tot op een touwbrug toe werd hij getild in zijn rolstoel. Echt amusement in Andy style. 

 

Hoe kon hij vertellen wat hij allemaal had meegemaakt op dat survival parcours op een grasveld in Hilversum ?

 

Je hoefde enkel te kijken naar de wielen van zijn rolstoel. Het survival parcours had zijn sporen duidelijk nagelaten. Een deel van de populatie onkruid had zich hardnekkig vastgezet in de wielen van zijn rolstoel. Tel daarbij op een stoer gebarende Andy, die het survival parcours uitbeeldde met zijn armen.

 

Dan weet je het. Andy leeft. Hij leeft het leven van een puber. Hij leeft het echt volop. En voor het duwen en sjouwen en tillen heeft hij gelukkig zijn personeel. Zijn leven is niet saai en eentonig.

 

Andy’s leven is de moeite waard. En dat is ons ook heel veel moeite waard.

 

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden