Word lid!
26 juni 2014

Hoe een handicap ook grandioze voordelen heeft

profielfoto 2

Karen schaamt zich ervoor maar stiekem geniet ze van de voordelen die een handicap met zich meebrengt. Zo ook die ene dag dat ze met Elinde naar het museum gaat, al moet ze wel af en toe haar acteerkunsten gebruiken.

Ik schaam me ervoor maar stiekem geniet ik van de voordelen die een handicap met zich meebrengt. In de stromende regen stappen we de tram uit op weg naar het museum. Wachtend voor het rode verkeerslicht zie ik de lange rij toeristen al staan. Met de rolstoel sluiten we achter de ‘zij-instromers’ aan. Een mevrouw opent met een vriendelijk gebaar het hek voor ons. ‘Kan ik u naar de lift begeleiden?’ vraagt ze vriendelijk. En zo schuiven we stiekem de eerste lange rij beneden aan de trap al voorbij.

 

Wel een kaartje

Terwijl we in de lift stappen vertelt de mevrouw dat we bovenaan wél in de rij moeten gaan staan voor de kassa. We moeten ondanks onze museumkaart alsnog een kaartje halen. Hier baal ik van, dacht ik de héle rij over te kunnen slaan, gaat dat toch niet lukken.

 

Kassa

Boven aangekomen zoek ik hoe we bij de kassa moeten komen. We staan náást de kassa’s in plaats van ervoor, heel verwarrend. Op dat moment opent de rij van beneden en loopt er een stroom met toeristen de trap op naar de kassa’s. Na een twijfelmoment besluit ik mijn acteerkunsten in de strijd te gooien en loop verder achter de kassa’s langs naar de ingang waar een meneer met scanapparaat ons opwacht.

 

Acteren

Vol overtuiging zet ik mijn grote blauwe ogen op en geef hem mijn museumkaart. Verward kijkt hij me aan, ‘eh, mevrouw, u moet een kaartje halen bij de kassa.’ Ik kijk verbaasd om me heen, ‘heh,’ zeg ik, ‘waar dan, ik heb toch een museumkaart?’ Toevallig staat de baas van de toegang achter ons. ‘Scan de museumkaart hier maar,’ zegt deze, waarna hij streng tegen mij vervolgt: ‘maar volgende keer wel een kaartje halen hoor mevrouw.’ Ik knik braaf, bedank iedereen vriendelijk en ga naar binnen.

 

Eindelijk

Nog geen halve stap na de kaartjescontrole komt er een mevrouw op ons af. ‘Kunt u even meekomen,’ vraagt ze. Even schrik ik, maar dan blijkt dat ze ons langs de detectiepoortjes komt loodsen in verband met de rolstoel. Voor de poortjes staat ook nog een hele rij. Die kunnen we dus óók nog eens overslaan. De deur zwaait open en we zijn eindelijk binnen. Nouja, eindelijk, al met al duurde het nog geen drie minuten, daar waar de rij buiten er uitzag alsof het drie uur had kunnen duren.

 

Heel handig

Mijmerend over wat ik allemaal voor interessante dingen het museum in had kunnen smokkelen hoor ik Lin opeens heel hard ‘blote borsten’ roepen terwijl ze naar een schilderij wijst met zes naakte vrouwen in een badhuis. Gelukkig hebben we hier ook weer een voordeel: door Lins spraakgebrek verstond niemand het. Ja, zo af en toe vind ik zo’n handicap best handig.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden