Word lid!
10 september 2014

Hoe mijn levensmotto een belangrijke toevoeging kreeg

profielfoto 2

De tweede sport die Karen in het kader van Steptember uitprobeert is Yoga. ‘Loslaten is moeilijker dan doen,’ zegt haar yogadocente. Voor Karen een belangrijke toevoeging aan haar levensmotto!

‘Loslaten is moeilijker dan doen,’ zegt de yogadocente. Deze opmerking raakt me. Sinds Lin er is leef ik namelijk naar het motto ‘gewoon doen’. Zo gauw het nodig is trek ik mijn stoute schoenen aan en doe het maar gewoon. Van een klantenservice voor de tiende keer bellen tot iemand vriendelijk doch vastberaden verzoeken ruimte te maken voor de rolstoel. Ik draai er mijn hand niet meer voor om. Maar dit vervolgens weer loslaten, dat vind ik moeilijk, uren en zelfs dagen kunnen dingen nog door mijn hoofd blijven spoken.

 

Nitwit

Zo ook tijdens de yogales op De Nieuwe Yogaschool. Aan het begin van de les krijg ik te horen dat ik per abuis in een les ben beland voor gevorderden. Daar zit ik dan, als yoganitwit. Maar aangezien ‘gewoon doen’ dus mijn motto is, blijf ik zitten en besluit de les tot een goed einde te brengen. Maar deze opmerking loslaten is een hele opgave. Terwijl ik mijn lichaam in de meest onmogelijke posities wurm, echoot het door mijn hoofd: ‘dit is te moeilijk voor me, ik hoor hier niet, wat doe je hier.’ Totdat de yogadocente dus zegt: ‘loslaten is moeilijker dan doen.’ Het voelt alsof ze het persoonlijk tegen mij heeft.

 

Loslaten

Vanaf dat moment durf ik me over te geven aan de reeksen van yogahoudingen en heb ik schijt aan de yogadocente die vind dat ik hier niet hoor. Misschien bedoelt ze het niet eens zo afwijzend als ik het ervaar. En vanuit de houding die de neerwaartse hond heet, beweeg ik via de dolfijn naar de kat en via de duif naar de kikker, kameel en de vis. Mijn gedachten staan uit en ik concentreer me volledig op mijn lichaam. Het levert een heerlijk gevoel op en soms lijkt het wel alsof ik boven de grond zweef. Het voelt geweldig wanneer ik in één keer een hoofdstand kan, los van de muur. Wat nou een te moeilijke les?

 

Stress

Maar dit heerlijke gevoel komt abrupt tot een einde wanneer we aan het eind van de les rustig op de grond liggen onder een dekentje. Plotseling schiet ik in de stress, ik heb me zo geconcentreerd op het nu dat ik totaal ben vergeten na te denken over de toekomst en waar ik na de les over kan schrijven. Mijn hersens draaien opeens weer op volle toeren waarbij ook rolstoelen, statafels en spraakcomputers in mijn bewustzijn doordringen. Maar dan herinner ik me de uitspraak van de docente weer: ‘loslaten is moeilijker dan doen.’ En langzaam laat ik al mijn gedachten weer los, als ik dát kan dan kan ik later wel weer ‘doen’.

 

Loslaten!

En inderdaad, nu ik hier zit te schrijven in een perfect uitgevoerde bureaustoelhouding rolt het stuk moeiteloos uit mijn hoofd via mijn vingers de computer in. Dit is een belangrijke les voor me, durven loslaten, niet alleen in de yogales maar ook daarbuiten. Het levert zoveel ontspanning op en uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht, net zoals dat ik na de hoofdstand weer netjes op mijn poten terecht kwam. Mijn nieuwe motto: gewoon doen én gewoon loslaten. En naast deze belangrijke levensles levert het ook nog eens anderhalf uur sporten op voor mijn stappentotaal.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden