Word lid!
21 maart 2018

Hoe mijn spalken mijn vrijheid zijn geworden

17191783_1281622481885303_7750355627058952286_o

Als kind loop je regelmatig tegen onbegrip aan. Je vrienden spelen zonder problemen, terwijl jij toch altijd rekening moet houden met de dingen die je niet kunt. Wanneer je klein bent gaat dit toch vaak vanzelf. Maar op een gegeven moment wordt je ouder en ga je puberen. Semi-orthopedische schoenen en een beenspalk zijn dan echt niet cool. De onmacht en frustratie groeit als anderen je daardoor belachelijk maken. Mijn verhaal over hoe ik ze leerde accepteren.

Toen ik naar de middelbare school ging, werd de onmacht en de frustratie zo groot dat ik mijn schoenen en spalk na de zoveelste belachelijke opmerking ergens onder- en achterin de schoenenkast gooide. Wat was ik kwaad en gefrustreerd omdat andere scholieren mij niet accepteerden zoals ik was. Ik zweerde dat ik die schoenen en spalk nooit meer aan zou raken. Ik wilde net zoals de anderen zijn. Als ik daarvoor slechter moest lopen, dan was dat maar zo. Lange tijd raakte ik ze daardoor met geen vinger aan.

 

Besef

Ergens wist ik al die tijd wel dat mijn keuze toen niet zo slim was. Maar wanneer je aan het puberen bent, dan hecht je heel veel waarde aan het oordeel van anderen en dan wil je gewoon mee kunnen doen. Doordat ik mijn hulpmiddelen niet gebruikte en er dus veel onbalans was, liep ik veel meer schade en slijtage op. Dat merkte ik onder andere aan de toegenomen rugklachten. Daarnaast was ik altijd moe, had ik altijd pijn en was mijn looppatroon verslechterd. Toen ik ouder werd en "puber-af" was, wilde ik niet opnieuw in een rolstoel terecht komen, doordat ik mijn lijf niet wilde ondersteunen vanwege het feit dat anderen het zouden veroordelen.

 

Loopanalyse

Hierdoor had ik in 2016 een afspraak met mijn revalidatiearts om te kijken wat we eraan kunnen doen. We besloten onder andere een gangbeeldanalyse (oftewel loopanalyse) te maken. Met een gangbeeldanalyse wordt het looppatroon vanuit verschillende hoeken gefilmd. Door te filmen kunnen er afwijkingen in het looppatroon, loopvaardigheid en spieractiviteit worden geconstateerd. De artsen kunnen daardoor je bewegingen heel goed analyseren. Ze kunnen een klein stukje goed uitvergroten en je looppatroon per frame, seconde voor seconde analyseren.

 

Uit deze loopanalyse konden we concluderen dat mijn looppatroon wel degelijk zou verslechteren en dat doorlopen op deze manier voor heel veel problemen in mijn gewrichten, spieren en houding zou gaan zorgen. Ook kostte deze manier van lopen heel erg veel energie. We stelden een plan op, waarbij we weer voor spalken zouden gaan. Waar ik vroeger alleen voor mijn rechterbeen een spalk had,  heb ik nu deze helaas ook voor links nodig. Ik ging hier mee akkoord op basis van twee voorwaarden: dat mijn spalken in gewone sneakers kunnen en dat mijn spalken onder mijn spijkerbroek konden.

 

De zoektocht en het aanmeten van de spalken

In samenspraak met mijn revalidatieteam, de fysiotherapeut van het ziekenhuis en de orthopedisch instrumentenmaker gingen we op zoek naar de juiste spalken. Van tevoren wist ik al, dat dit veel voeten in de aarde had. Ik heb echt geen normale, makkelijke voeten. Ze zijn juist enorm gevoelig. Ik weet dat als ik drukplekken en blaren krijg, ik de spalken niet aandoe. Dat is een mentaal dingetje. Ik heb al pijn en als ik dan ook nog spalken aan moet doen die nog meer pijn gaan veroorzaken, dan doe ik dat niet. Dus gingen we op zoek naar de juiste spalken. Zo hadden ze veel standaardspalken opgedoken en moest ik die passen en er stukjes mee lopen in de oefenzaal. Ik moest onder andere lopen met de walk-on. Echter kreeg ik daar na een klein stukje lopen al drukplekken van. Ook van de andere standaardspalken kreeg ik drukplekken. De keuze was dus gemaakt: het moesten een op maat gemaakte enkelvoetorthese (EVO/spalk) worden.

 

Het aanmeetproces was behoorlijk interessant. Er werd een afspraak gemaakt met mijn orthopedisch instrumentmaker. Belangrijk was dat ik de schoenen waar ik de spalken in zou dragen mee nam. De orthopedisch instrumentmaker zou namelijk de hak van de schoen opmeten om deze  goed in de spalk te kunnen verwerken. Vervolgens kreeg ik een kous om en werden mijn benen één voor één in de juiste stand gezet met mijn hak op de plankjes die de hoogte van de hak na simuleerden.  Mijn benen werden ingegipst. Toen dat gehard was, werd het gips aan de voorkant open gesneden, zodat mijn been uit de mal kon. De voorkant van het gips werd namelijk niet gebruikt. Belangrijk waren de zijkanten, de achterkant en de onderkant van het gips.

 

Waarom ik blij ben dat ik de stap genomen heb

Nu ben ik twee jaar verder en heb ik pas mijn nieuwe spalken in ontvangst genomen. Na anderhalf jaar de spalken iedere dag gebruikt te hebben, waren ze op en scheurden ze door. Vandaar dat er nieuwe gemaakt moesten worden. Die heb ik nu alweer een aantal weken in gebruik. En wat ben ik blij! Sinds het gebruiken van mijn spalken, is mijn lijf rustiger. Ik val veel minder snel, zet betere stappen. De spalken zijn van carbon en stimuleren het heffen en afwikkelen van mijn voet. Dat kunnen mijn benen niet zelfstandig. Hierdoor kan ik ruimere stappen zetten. Doordat ik ruime stappen kan zetten kost het me minder energie. En de artsen hebben de voorwaardes gehouden: ik loop op New Balance sneakers en mijn spalken kunnen onder mijn broeken (straight & wijde broekspijp). Maar ik heb mijn spalken vaak ook onder een jurkje of onder een korte broek. Ben ik dan niet bang voor blikken? Nou nee, krijg ik blikken, kijk ik lekker terug. Die spalken horen nu bij mij. Ik schaam me daar niet meer voor. Met mijn spalken ben ik sterker!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden