Word lid!
31 oktober 2018

Hoera een nieuwe baan: ik ben chronisch ziek!

fotosessie 3

Een chronische ziekte of beperking, daar komt veel bij kijken. Als je er zelf niet mee te maken hebt is daar geen voorstelling van de maken. Soms zou dan een meeloop-dag zoals je die hebt bij een studie of een baan fijn zijn. Het hebben van een beperking of chronische ziekte is soms een baan op zichzelf. Alleen het regelen van dingen en de vele telefoontjes die het kost staan vaak niet in de functie omschrijving. Dat is een hele uitdaging, zeker als je last van belangst hebt!

Wist je dat bijna 40 procent van de jongeren belangst heeft? Ze sturen liever een berichtje in plaats van daadwerkelijk iemand telefonisch te spreken.

Vroeger hoorde ik daar ook bij. Ik kreeg het Spaans benauwd bij het horen van de kiestoon. Ik was in staat de hoorn er weer op te gooien. Ik belde dan ook alleen als ik echt met iemand had afgesproken.

 

Zo gingen er jaren voorbij en het ging steeds beter op school. Ondanks dat ik veel afwezig was vanwege operaties haalde ik goede cijfers. Ik blonk voornamelijk uit in de vakken economie en administratie. Zeker omdat hierbij mijn beperking mij niet in de weg zou staan was het dan ook een logische keuze om hier in verder te gaan. Vanaf mijn vijftiende kreeg ik een vakantiebaan als administratief medewerker. Maar bij dit werk kun je niet om het telefoneren heen. Het is me goed gelukt om dit zo lang mogelijk uit te stellen. Op een gegeven moment kon ik er toch echt niet meer onderuit, wat vond ik het eng! Maar hoe meer ik het deed, hoe uitdagender het werd. Ook het klantcontact vond ik erg leuk. Na mijn studie inclusief stage op mijn vakantiewerkplek was het tijd om mijn vleugels uit te slaan. Omdat ik me in mijn studie vooral richtte op de financiële kant kwam ik op die afdeling terecht. Dit betekende dat ik de telefoon lekker kon laten gaan. Ergens miste ik dat nog ook (hoe raar kan het lopen?!)

 

Ik ging  met heel veel plezier naar mijn werk en deed dit voor 24 uur in de week.

Hoe erg ik er ook van genoot, na enige tijd gooide mijn gezondheidsproblemen roet in het eten.

De 24 uur werden 12 uur, 12 uur werd 8 uur en uiteindelijk ben ik vorig jaar na het hele ziektewettraject volledig afgekeurd. Voor mijn lijf is het de beste optie, maar man wat mis ik mijn collega’s!

 

Ik mag dan niet meer werken, maar mijn dagen zijn erg goed gevuld.

Mijn lijf inclusief een interessante gebruiksaanwijzing vraagt al best wat tijd. Naast de zorg en therapieën is een goede energieverdeling en balans erg belangrijk. Daarnaast is er nog een hele andere uitdaging die niet in de gebruiksaanwijzing of functieomschrijving vermeld staat.

Het is namelijk een hele kunst om alles goed geregeld te hebben. Door mijn beperking ben ik afhankelijk van verschillende dingen. Dit zorgt ervoor dat ik dagelijks in contact sta met zorgverleners en leveranciers. Daarbij kun je dan geen belangst gebruiken. Eerlijk is eerlijk, bellen zal nooit mijn hobby worden. Bellen is daarbij wel een uitdaging en zeker als je te maken hebt met zulke instanties. Maar als je dan bereikt heb wat je wil bereiken voelt elk telefoontje toch als een soort overwinning!

Daar gaat best wat tijd en energie in zitten.

Ik kan dus bijna zeggen: ik heb een nieuwe baan (want laat dat hoera maar weg) ik ben chronisch ziek.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden