Word lid!
17 september 2015

Hoestdrank en cappuccino

new look new perspective

In de trein haalde ik mijn beschadigde boeken uit mijn tas en walgde ondertussen omdat alles leek te kleven. En wat was die eigenaardige lucht? Het leek wel alcohol.

Lieve lezer,

 

Het nieuwe schooljaar is weer van start gegaan.  Ik had er onwijze zin in om weer met frisse moed aan mijn tweede jaar op de VU te beginnen. Tot dusver verloopt dan ook alles voorspoedig op een aantal kleine praktische dingetjes na.

De eerste week had ik een enorm hardnekkige hoest te pakken. Echt een vasthoudend kreng was het. Ik kon er soms uren geen last van hebben en dan geheel onverwachts middenin in een college weer geplaagd worden door een soort stekende kriebel achter in mijn keel. Ik poogde dapper om niet dwars door de uitleg van de docent in proesten uit te barsten. De tranen liepen daardoor over mijn wangen en ik had een hoofd als een tomaat, wat ik beschaamd  achter mijn boek probeerde te verstoppen. Dit hoefde van mij geen tweede keer te gebeuren. Dus twee dagen later was ik gewapend met een flesje homeopathische hoestdrank in mijn schooltas op weg naar Amsterdam. Ik was  in de bus met iemand in gesprek en zocht ondertussen in mijn tas naar een flesje water. Voordat ik een slok genomen had, voelde ik de nattigheid al. Mijn tas was geheel doorweekt.  Mijn flesje is gaan lekken in mijn tas, kreunde ik tegen degene naast me. In de trein haalde ik mijn beschadigde boeken uit mijn tas en walgde ondertussen omdat alles leek te kleven. En wat was die eigenaardige lucht? Het leek wel alcohol. Het was niet mijn flesje water, maar het flesje hoestdrank wat open was gegaan… Dag schooltas. 

 

Maakt verder niet uit, want ik was me toch al aan het oriënteren op een nieuwe. Tot die tijd fungeert een plastic tasje van de VU boekhandel tijdelijk als mijn schooltas. Handig is het allerminst, vooral  het reizen met maar 1 hand vrij valt me zwaar. Ik heb tijdens het lopen  minder evenwicht en meer moeite om trappen op en af te lopen. Ik moet constant nadenken over de volgende stap. Ik heb maar 1 optimaal functionerende hand dus met die hand hou ik op een trap altijd de leuning vast. Maar met die hand draag ik tegenwoordig ook dat stomme VU boekhandel tasje. Er zit dus niks anders op dan soms te switchen en een klein tijdje met mijn minder sterke hand mijn boeken te dragen. Niet ideaal en zelfs een beetje pijnlijk, want ik voel hoe mijn vingers het langzaam begeven, maar het lukt me wel en daar gaat het om.

 

Gisteren kwam ik een kwartier te laat mijn bed uit, dus geen tijd meer voor mijn geliefde bakkie Senseo. Eenmaal op Amsterdam Zuid kostte de strijd met de roltrap me dusdanig veel moeite dat ik er te lang over deed  om boven te komen en lijdzaam toe moest zien hoe de metro voor mijn neus wegreed. Ik zou te laat komen voor mijn college politieke filosofie. Balen deed ik echter niet lang, want ik kwam tot het besef dat ik nu tijd had om een beker heerlijke cappuccino te halen bij de kiosk. En ergens anders smaakt het toch altijd beter dan thuis;).

 

Liefs,

Eline

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden