Word lid!
19 januari 2015

Identiteit

Foto's-0001

Andy lijkt een baby. Afhankelijk. Maar ondertussen ontwikkelt hij - met hulp - zijn identiteit.

Kinderen worden groot. En naar mate ze ouder worden ontwikkelen ze zichzelf verder. Steeds meer wordt dat kleine wezentje een eigen individu. Met een eigen karakter, een eigen smaak voor kleding, muziek en wat al niet meer.

 

Nou ja, normaal gesproken dan.

 

Want als je kind heel zwaar beperkt is, ligt dat meestal toch wat anders.

 

“Mijn kind is eigenlijk een heel grote baby” is een uitspraak die je vaak hoort van ouders met een Ernstig Meervoudig Complex Gehandicapt kind.

 

En zo kan je het inderdaad zien. Want een kind dat niet loopt, niet praat, gevoerd moet worden, levenslang in de luiers zit, en bij werkelijk alles geholpen moet worden is inderdaad nog het beste te vergelijken met een baby.

 

Ik moet heel eerlijk toegeven. Hier bij ons ging het er jarenlang ook zo aan toe. Andy was, wie wij wilden dat hij was. Andy droeg de kleren die wij voor hem uitzochten, die wij in de winkel kochten terwijl hij op school was. En in het weekend zat Andy bij ons in de huiskamer voor de tv. Of hij ging met ons mee op pad. Een eigen leven had hij niet echt. Andy was onderdeel van ons leven.

Het was niet meer maar ook niet minder dan dat.

 

En toch, op een gegeven moment, begon dat te knellen.

Andy werd steeds moeilijker hanteerbaar. Hij werd onrustig. Geprikkeld kon hij reageren als we weer eens met hem ergens waren waar wij het heel interessant vonden. Het kwam niet in ons hoofd op dat Andy daar wellicht niks aan vond!

 

Gelukkig voor Andy kwam daar een informatie middag over vrije tijdsbesteding. Andy stak zijn licht op bij een aantal organisaties. We ontdekten dat er meer te doen is als je gehandicapt bent dan thuis rondhangen bij je ouders.

 

En zo eindigde Andy eerst bij Sailability in een zeilboot, en later ook bij Only Friends bij de boccia trainingen.

 

Andy’s leven is interessanter dan dat van ons lijkt het wel. En daar genieten we natuurlijk van.

 

Maar als je regelmatig buitenshuis komt word je je ook steeds bewuster van jezelf. Je bent niet alleen een onderdeel van je ouders. Je bent jezelf. Je wordt je bewust dat er ‘een lijf aan je hoofd vast zit’.

 

Je presenteert jezelf aan de buitenwereld.

 

Je bent een geheel eigen individu. Je ontdekt je eigen identiteit.

En dat betekent dat je daar zelf wel iets van inbreng in wil hebben.

Het vormde het begin van een nieuwe fase bij Andy, en dus bij ons gezin. In kledingwinkels wordt tegenwoordig door Andy kritisch rond gekeken. En de stoere jongens om hem heen worden met grote interesse geobserveerd. Zijn looks zijn belangrijker dan ooit.

Want hij wil ook zo zijn. Stoer. Onafhankelijk. Zichzelf.

 

En dan zie je dingen. Je komt op het idee om te gaan winkelen voor nieuwe schoenen, want die schoenen die die stoere jongens aan hebben zijn anders dan de jouwe.

 

En zo wordt Andy steeds meer zichzelf. Hij ontwikkelt zijn eigen identiteit.

Het enige verschil is….. ook bij het winkelen heb je weer hulp nodig. Ach, dat verandert nooit. Leer er maar mee leven zoon!

 

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden