Word lid!
10 maart 2014

Iets er tussenin

DSC00277

Koen, de zoon van Daniel, is inmiddels alweer zes jaar en gaat weer een nieuwe fase in richting kaaksluiting. Daniel vraagt zich af hoe ver je eigenlijk vooruit moet denken? Hoe hij daar over denkt lees je in zijn nieuwste blog!

Afgelopen week werd Koen, die inmiddels alweer 6 jaar is, gezien door het gehele schisisteam van het VUMC. In één ochtend werd er een ronde gemaakt langs logopedist, KNO arts, plastisch chirurg, kaakchirurg en orthodontist. Inclusief foto’s en gebitsafdruk. Een vermoeiende ochtend maar tegelijk een leuk weerzien met specialisten die ons vanaf de eerste minuut hebben bijgestaan. We gaan nu weer een nieuwe fase in richting kaaksluiting en dat brengt me bij het volgende: hoe ver kijk je eigenlijk vooruit?

 

Ongewis

Tijdens de zwangerschap is een schisis erg ongewis. Uiteraard ga je jezelf wel verdiepen. Kan ook niet anders, want je krijgt meer informatie vanaf dat moment. Je kunt echter veel boeken lezen, foto’s bekijken, sites bekijken en mensen spreken; het geeft een globale indruk of beeld maar echt concreet wordt het pas na de geboorte. Dan is het immers realiteit en ga je aan de slag. Maak je dus niet té veel zorgen vooraf want ieder kind is anders en iedereen loopt zijn eigen route.

 

Relativeren

De route loopt sowieso langs het ziekenhuis en daar leer je ook relativeren. Het behoeft geen uitleg dat er op een kinderafdeling ook uitzichtloze situaties zijn, terwijl je zelf na een paar dagen weer buitenstaat. Dit heeft op mij diepe indruk gemaakt en ook wel gezorgd voor het juiste perspectief. Je komt elke keer een stap verder en leert dankbaar te zijn voor die stap vooruit. Relativeer het ook weer niet stuk, want je hebt nou eenmaal emoties en daar moet ook ruimte voor zijn.

 

Vooruitkijken

Als gezegd kom je elke keer weer een stap verder, maar hoe ver kijk je nou vooruit? Net als bij hardlopen kijk je niet te dicht op je voeten, dan zie je niet wat er voor je gebeurd. Zorg dus dat je niet teveel in het moment blijft hangen. Uiteraard zit het soms tegen maar ook jouw kind gaat lopen, praten, leren en verkering krijgen. Maar kijk ook niet te ver vooruit. Dan struikel je weer over een stoeptegel voor je neus. Ga dus niet voorbij aan de volgende stap die je moet nemen door alleen maar in de toekomst te denken. Wellicht vergeet je dan net de steun die je kind op dat moment goed kan gebruiken.

 

Tussenin

Het zit er dus allemaal een beetje tussenin. Zoals met zoveel dingen. Wij gaan binnen nu en één jaar voor de kaaksluiting. Ik probeer niet de hele tijd aan die operatie te denken maar we gaan binnenkort wel een verschrikkelijk mooie reis maken in Amerika. Dat komt mooi uit. Je sorteert dus wel voor maar tegelijk probeer je jezelf niet gek te maken.

 

Dit gezegd hebbende zijn er natuurlijk ook weer ouders die deze fase alweer jaren voorbij zijn. Wellicht wonen hun kinderen niet eens meer thuis. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ik dan terugkijk op deze periode… ow nee, niet te ver vooruit kijken. Volgende stap is een beugel. Eens kijken wat dat brengt!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden