Word lid!
23 juli 2012

Ik wil naar de top!

Tess

‘Hoi, ik ben Roos en ik wil naar de Paralympische spelen als badmintonster.’, zegt de 13-jarige Roos tegen mij. ‘Uhm… oké. Nou, ik ben Tess en ik ben je nieuwe trainster.’ zeg ik maar gauw terug. Zo, gelijk een lekkere druk op mijn schouders. Roos wil naar de top. En daar mag ik haar mee helpen. Badminton is nu nog geen paralympische sport. Maar naar alle waarschijnlijkheid wel in 2020. Dan zou Roos eenentwintig zijn. Een mooie leeftijd voor een topsporter.

‘Hoi, ik ben Roos en ik wil naar de Paralympische spelen als badmintonster.’, zegt de 13-jarige Roos tegen mij. ‘Uhm… oké. Nou, ik ben Tess en ik ben je nieuwe trainster.’ zeg ik maar gauw terug. Zo, gelijk een lekkere druk op mijn schouders. Roos wil naar de top. En daar mag ik haar mee helpen. Badminton is nu nog geen paralympische sport. Maar naar alle waarschijnlijkheid wel in 2020. Dan zou Roos eenentwintig zijn. Een mooie leeftijd voor een topsporter.

 

Sinds april geef ik, samen met mijn zusje, training aan een jeugdgroep bij mijn eigen vereniging, Redeoss. Het is op dit moment nog een klein groepje, maar dat is wel mooi om mee te beginnen. Het niveauverschil in de groep is groot. Het is dus fijn dat we met z’n tweeën zijn en onze aandacht kunnen verdelen. Roos zit bijvoorbeeld ook nog op tennis. Mensen denken altijd dat badminton en tennis twee bijna gelijke sporten zijn. Maar het is een hele vervelende combinatie. De opslag is anders, net als de manier waarop je de shuttle of de bal kunt sturen. Maar Roos is een doorzetter. Sinds twee weken heeft ze haar badmintonopslag onder controle. En mijn zusje en ik moeten hard ons best doen om haar shuttles terug over het net te krijgen.

 

Nieuw

Mijn zusje en ik hebben beiden nog geen ervaring met het geven van trainingen. We hebben daarom besloten de taken te verdelen. Zij verzorgt de warming-up en ik de rest van de training. We hebben de groep meegegeven dat ze het moeten aangeven als het niet loopt. Na de eerste training kregen we de vraag of de warming- up niet wat zwaarder kon. Dat moet je niet tegen ons zeggen. We laten de groep de week erop keihard zweten. Na de warming-up gaat Roos uitgeput op de bank zitten. Met een zielige blik kijkt ze mij aan en vraagt: ‘Moet ik nou ook nog ‘gewoon’ badmintonnen?’’. Een van de andere spelers herinnert Roos aan haar paralympische droom. En dat het dan wel een paar graadjes zwaarder gaat worden. Roos staat op, loopt richting de baan en zegt: ‘’Hé Tess, gaat we nou nog wat doen of hoe zit het?’’

 

Jij ook?

Heb je ook zin om te komen badmintonnen? En woon je in de buurt van Delft? Stuur mij dan even een mailtje: tess@redeoss.nl. En o ja, Roos is er dan niet. Maar wel de andere kids die  verantwoordelijk zijn voor de opmerkingen die Roos gedurende deze blog maakte.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden