Word lid!
8 februari 2016

JIJ kiest

Eveline04

Vorig jaar stond ik met mijn verhaal in de Vriendin en de Flair. Ik heb daar zoveel mooie, liefdevolle reacties op gehad van familie, vrienden en kennissen! Mensen die spontaan naar de winkel lopen om het tijdschrift te kopen en zelfs nieuwe opdrachten! De interviews waren diepgaand en heel open. "Waarom vertel je dat allemaal Evelyn?" vroeg iemand laatst.

Kwetsbaarheid begint bij jezelf. Je kan pas verwachten dat anderen zich kwetsbaar en open openstellen, als je dat zelf ook bent. En dan krijg je contact, écht contact met anderen. Zoals een kennis die mij laatst spontaan vertelde over haar angsten, wat uitmondde in een prachtig gesprek. Of een klant die schreef dat ze juist een fotosessie bij mij wil, omdat ze door mijn blogs heen ziet wie ik ben. Dàt contact met zulke mooie mensen is goud voor mij. Het is voor mij een van de meest waardevolle dingen in het leven.


Ik ben open. Ik laat zien wie ik ben. Maar…het is wel mijn keuze.


Zo volgde ik een tijd terug een fotografie-workshop bij een jonge vrouw. Ik had al eerder een workshop bij haar gevolgd, dus dit was mijn tweede ontmoeting met haar.  De eerste keer merkte ik dat zij erg geïnteresseerd was in m'n beperking, in plaats van in mij. Ik vind dit moeilijk om uit te leggen, maar als je (hoog)gevoelig bent en een beperking hebt of een kindje met een beperking hebt, dan weet je waar ik het over heb. Je voelt aan wanneer iemand geïnteresseerd is in jou of alleen in de beperking.


De tweede workshop begonnen we met een voorstelrondje. Nadat ik me had voorgesteld (naam, plaats, wat wil je leren enz) vroeg ze: "ik ken je al een beetje, wil je de rest "HET" ook vertellen?" (Alsof mijn spasme en hypermobiliteit een enge ziekte zijn).


9 paar ogen staarden me verwachtingsvol aan..in een paar seconde ging er van alles door me heen: "oh nee nu moet ik wel, ik wil open en kwetsbaar zijn maar wel als het van betekenis is, deze mensen zie ik nooit meer, dit heeft totaal geen waarde!"


Ineens leek het net alsof iemand op m'n schouder tikte en in m'n oor fluisterde:"hey Eef, dit is een vraag he?! En op een vraag zijn twee antwoorden mogelijk.”


Ik draaide m'n hoofd naar haar toe, keek haar aan, gaf haar m'n meest vriendelijke glimlach en antwoordde: "nee".

 

Just like that. Het was het laatste antwoord waar ze op gerekend had en ik merkte dat ook zij even een paar seconde nodig had om bij te komen. Maar vervolgens ging iedereen weer over naar de orde van de dag, mensen werden niet boos en de wereld verging niet...en ik...ik was trots op mezelf.


Ik kies.


Ik merk dat het ook gebeurd bij mama’s van special care kindjes: “wat heeft hij/zij?” Gelukkig vragen mensen dit meestal uit interesse, maar soms, soms is het uit pure nieuwsgierigheid.  Soms is de motivatie en intentie van hun vraag niet zo puur als dat je zou willen.


Als het niet goed voelt, doe dan vooral geen moeite.


Als je haast hebt, als je tranen heel hoog zitten en je geen zin hebt om midden in de winkel een potje te gaan huilen, als het niet goed voelt, of als je er gewoonweg geen zin in hebt:


Geef je meest vriendelijke glimlach en zeg “nee."

 

Vrijheid is voor mij de keuze wat ik over mezelf deel, wanneer en met wie.


Neem die vrijheid, je bent het waard!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden