Word lid!
17 maart 2016

Leven met een ‘levend verlies’

Eva_vierkant_web-1

Enige tijd geleden was ik op een symposium en werd daar geïntroduceerd met de term ‘Levend verlies’. Ik had het nog niet eerder op die manier bekeken.

Enige tijd geleden was ik op een symposium en werd daar geïntroduceerd met de term ‘Levend verlies’. Ik had het nog niet eerder op die manier bekeken.

 

Het is duidelijk dat als je een kind mag krijgen en hij of zij heeft een beperking je toekomstbeeld anders verloopt dan verwacht. Dit doet verdriet, pijn en geeft een gevoel van onmacht & onzekerheid. De rest van je leven blijft je kind deze beperking houden. Hoe kun je een beperking loslaten als je er elke dag mee te maken hebt? En hier komt de term levend verlies om het hoekje kijken. Want niet alleen bij de geboorte en in het begin heb je verdriet omdat je kind ‘anders is dan anders’, maar dat zal het de rest van zijn of haar leven EN het leven van de ouders blijven – leven met een levend verlies.

 

Het advies is dan ook om te tijd te nemen voor het verdriet, het verdriet te ervaren en te delen. En niet alleen in het begin maar gedurende het ‘gehele leven’. Het verdriet gaat als een schaduw mee over het gehele leven, de intensiteit zal afnemen maar elke keer weer opnieuw dien je te leven met het verlies. Je hebt het verlies van ‘de normale dingen’: je verwachtingen, je partner in het proces, je werk, je sociale contacten, je dagelijkse ritme etc.

 

Ook is er in elke fase die je kind doormaakt opnieuw een mogelijkheid van verlies; de eerste stapjes wel of niet, het leren eten wel of niet, het kunnen zitten wel of niet, het zindelijk worden wel of niet, naar een normale school gaan wel of niet. Elke fase is opnieuw een periode van afwachten, spanning, pijn en soms gelukkig ook opluchting.

 

Wie kijkt er eigenlijk naar deze onzekerheid, pijn en dit verdriet van de ouders, de anderen kinderen in het gezin en de grootouders? Het zou zó fijn zijn als omstanders hier meer aandacht voor hebben.

 

Levend verlies blijft dus gedurende het ‘gehele leven’ bestaan. Want hoe kun je de beperking van je kind aanvaarden als het continu aanwezig is en je er continu mee te maken hebt? Ik heb vaak te horen gekregen dat ik de beperkingen van mijn zoon moet aanvaarden, maar doordat mensen dit tegen mij gingen zeggen werd ik alleen maar verder in de put gegooid. Ik aanvaard mijn zoon voor de volle 100%, maar zal nooit zijn beperkingen accepteren en stoppen met de zoektocht naar de juiste diagnose.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Natascha Jonker 7 dec 2016

Heel herkenbaar! Ik heb een zoontje van vijf maanden met spina en dit is een worsteling die ik dagelijks voel. Het is toevallig dat ik dit nu tegenkom want bovenaan mijn to-do- lijstje staat dat ik uit moet gaan zoeken hoe ik met deze gevoelens om moet gaan, ik dacht iets met acceptatie en loslaten. Ik wilde me er in ieder geval in gaan verdiepen omdat het te zwaar op mijn schouder leunt momenteel. Nu lees ik dat het misschien een levenslange strijd is.. Dat is een pittig vooruitzicht. Ik vind het heel moeilijk om leeftijdgenootjes te zien die gezond zijn, ik loop iedere dag wel met de gedachte hoe het zou zijn als mijn zoontje gezond zou zijn, de onzekerheid over zijn gezondheid is soms slopend, de ziekenhuisbezoeken.. Het is veel zwaarder dan ik me van te voren had voorgesteld.

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden