Word lid!
30 december 2014

Mijlpalen

DSC00277

Ieder kind behaalt mijlpalen in zijn leven: tanden wisselen en zwemdiploma. Hoe zit dat eigenlijk met schisis? Zijn de mijlpalen anders?

In de laatste maanden van 2014 heeft Koen heel wat mijlpalen weten te behalen. Wat te denken van zijn zwemdiploma? Of de gele band bij judo? Of zijn eerste tand eruit? Het zijn allemaal gebeurtenissen die ieder kind vroeg of laat meemaakt. Toch merk ik dat de mijlpalen bij Koen net iets meer lading hebben. Waar ligt dat aan?

 

Zwemdiploma

Zwemmen is niet moeilijker of makkelijker met een schisis. Althans, dat is onze ervaring. We hebben wel oordoppen laten maken, omdat Koen na iedere zwemles een oorontsteking had. Die oordoppen kun je vrij eenvoudig laten maken bij een gehoorwinkel. Dit is wel prettig maar zie je ook wel eens bij andere kindjes. Het heeft voornamelijk met de gevoeligheid van de oren te maken. Bij het onderwater zwemmen zou je denken dat het misschien iets lastiger gaat. Druk opbouwen is toch anders. Nu hij een half bad onderwater zwemt, twijfel ik sterk. Of laat ik het zo zeggen: je hebt met een schisis niet per definitie een nadeel. Je moet dit gewoon leren.

 

Judo

Omdat Koen vanaf dag één iedere judoles van zijn oudere broer had gezien, was hij met 2,5 jaar niet meer te houden voor “tuimelen”. Dit is de voorloper van judo. Vanaf 4 jaar start je pas echt met judo. Het leren vallen, bewegen maar ook de discipline zijn goud waard. Hierin speelt de sportschool van Koen een belangrijke rol. De manier waarop daar les wordt gegeven is echt grote klasse. Het blijft een contactsport. Soms krijgt Koen dus een arm of knie tegen zijn neus of mond. Zeker bij wedstrijden. Maar hij vliegt er zelf ook hard in. En uiteindelijk weegt het niet op tegen het plezier en de trots op de kleur van zijn band.

 

Tanden wisselen

Een grote gebeurtenis voor ieder kind. Zeker in de klas. Bij Koen duurde het even, ook al zat er een tand goed los. Op het laatst kon je de tand er bijna uitkijken. De tweede ging al met veel meer geweld eruit en nu is het wachten tot de volgende tand gaat wiebelen. Ook hier geen opvallende zaken. De voorzichtigheid zat in Koen zelf en kwam niet door zijn schisis of tanden die anders staan.

 

Waardoor ontstaat dan toch die lading bij mijlpalen? Er is op kleine details na niks anders. Een knie op je neus doet bij iedereen pijn. En sommige kinderen zijn nou eenmaal wat avontuurlijker in tanden wisselen dan de ander. De lading komt dus volgens mij omdat je toch een hoop meemaakt met je kind. Dit komt naar voren – althans bij mij – op momenten dat er iets wordt bereikt. Bij een mijlpaal. Het is dus niet zozeer dat iets lastiger is met een schisis. Het is meer trots op de vooruitgang die je ondanks alles boekt.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Rob de Werker 5 jan 2015

Geweldig uitgesproken trots van een ouder. Chapeau!

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden