Word lid!
11 oktober 2016

Omdat ik soms een verwend nest ben

new look new perspective

Hoe het me gaat op de UU

Lieve lezers,

 

Zoals jullie weten, ben ik een tijdje terug begonnen met een nieuwe studie aan de Universiteit Utrecht. Engelse taal en cultuur. Ik heb een erg moeizame start doorgemaakt en heb de afgelopen maand dan ook vooral erg lopen klagen tegen een aantal mensen. Het is anders dan op de VU. De UU heeft meerdere gebouwen. Ik heb de pech alleen college te hebben in de binnenstad. Vier keer in de week moet ik vanaf Janskerkhof, 10 minuten lopen naar een gebouw op de Kromme Nieuwegracht. Dat gaat eigenlijk niet al te lekker, aangezien de betegeling in de binnenstad van Utrecht niet bepaald mindervalide vriendelijk is. Constant oppassen waar en hoe ik loop dus en fietsers ontwijken die ik iedere ochtend binnensmonds vervloek terwijl ze me passeren. In het begin verdwaalde ik veel. Dat probleem is inmiddels niet meer aan de orde. Maar wat raakte ik gefrustreerd omdat ik in het begin elke keer te laat was. In de ochtenden staan in de trein en in de bus, die vaak eerst nog even voor mijn neus wegreed. Bloedsaggerijnig kwam ik elke ochtend de les binnen. Tranen die achter mijn ogen prikten van frustratie.

 

Ik kan goed meekomen met de stof. Alleen mijn Amerikaans- Engelse uitspraak is nog niet al te best. Wanneer ik tijdens de seminars een beurt krijg om iets te zeggen, sla ik dicht en kan ik soms niet meer op de meest basale woorden komen. Ik ben onzeker en heb voor mijn doen nog weinig contact gemaakt met mijn medestudenten. Ik baalde de afgelopen weken als een stier.  Bijna elke dag klaagde ik aan de telefoon tegen mijn beste vriendin (sorry lieverd) over hoe zwaar ik het wel niet had, dat ik zo weinig hulp kreeg, dat ik misschien maar gewoon moest stoppen en het studeren op moest geven.

 

Sinds afgelopen week gaat het beter met me. Ik begin weer langzaam de opgewekte Eline te worden die een aardige tijd met vakantie is geweest. Donderdag had ik een toets in de buurt van de Uithof. Ik was daar nog nooit geweest en kende de weg en omgeving niet, dus ben ik anderhalf uur van tevoren vertrokken vanaf de Kromme Nieuwegracht. In de bus was ik onrustig. Ik miste Froukje (mijn vriendinnetje en buddy op de VU). Wat als ik daar zometeen verdwaalde? De bus maakte een stop en er stapte een meisje in met een wandelstok. Ze was blind. Ik merkte dat ze even later bij dezelfde halte uitstapte als ik. Er was niemand bij haar. Ik liep snel door in de angst over haar stok te struikelen. Ik vond het juiste gebouw uiteindelijk vrij snel. Ik was een uur te vroeg en trots op mezelf. Toen ik het lokaal betrad en bij de gereserveerde plaatsen ging zitten, wachtte ik kalm af tot de rest binnenstroomde. Er ging een meisje voor me zitten. Ik knipperde met mijn ogen. Het was het meisje uit de bus. Hoe had zij in haar eentje vanaf de bushalte dit gebouw gevonden? Ik werd overvallen door een gevoel dat het midden hield tussen schaamte en ontzag. Waar zeurde ik al die tijd over? Zij kwam een stuk minder snel voorruit dan ik, maar zij vond haar weg ook en nog wel helemaal alleen.

 

De toets heb ik gehaald. Het meisje heeft mij een stukje power teruggegeven wat ik de afgelopen paar maanden kwijt ben geraakt. Hoe zwaar jij het ook denkt te hebben, er is altijd wel iemand die van verder komt. In het leven zal je karakter moeten tonen om je doel te bereiken. Niet alleen ik, niet alleen zij, maar wij allemaal. Ik ga er weer vol voor met nieuwe energie!

Voor Nabila en Froukje

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden