Word lid!
20 december 2017

Onvermoeibare vechtlust na lichamelijke tegenslagen

17191783_1281622481885303_7750355627058952286_o

Tja, waar moet ik eens beginnen. Het is alweer een tijdje geleden dat ik geblogd heb voor de BOSK. Dat is niet zonder reden geweest. Ik ben heel druk geweest met allerlei onderzoeken, omdat mijn lijf gewoon niet meewerkte. Dat is voor een actief persoon als ik, erg moeilijk om te accepteren. Het is het zoveelste acceptatieproces waarbij ik mezelf uit een dal moet vechten. Mijn vechtlust blijft onvermoeibaar na keer op keer al die lichamelijke tegenslagen.

Met allerlei hulpverleners heb ik de laatste tijd gewerkt om mijzelf na de tegenslagen weer een beetje op de rails te krijgen. Een eerste stap daarbij was het aanvragen van een rolstoel. Ik vond het een aantal jaar geleden al niet leuk om van geen hulpmiddelen naar twee enkelvoetortheses te gaan. Wel leerde ik het langzaam accepteren. Ik had minder pijn in mijn lijf en ik kon zelf weer wat meer. Dat ging zelfs zo ver dat ik eindelijk af kon bouwen met het aantal behandelingen. Wat was ik blij! Ik kon mijn opleiding afronden en behaalde met succes mijn diploma.

 

Ik was alleen iets te enthousiast van start gegaan met alles opnieuw oppakken. Daar lag ik weer, nadat ik alles opgepakt had. Ik had veel te veel pijn. Op mijn slechte dagen kon ik niet eens meer mijn bed uit komen. Dan wilde ik dat ook niet meer. Als je veel pijn hebt in je lijf, gaat je mentale gesteldheid altijd mee. En toen bedacht ik: hoe kan ik ook op mijn slechte dagen weg gaan, zodat ik meer energie krijg en fijner in mijn vel zit? En ik wist hoe: door een rolstoel aan te vragen. Vanwege mijn beperkingen en dat ze bij de leverancier niets wat bij mij paste op voorraad hadden, kreeg ik een nieuwe en mocht ik zelf meebeslissen over hoe hij eruit zou komen te zien.

 

Het was moeilijk, de blaren op mijn handen waren in het begin onwijs zichtbaar. Ik schaamde me diep ten opzichte van bekenden en kennissen. Maar voor mij was het genoeg. Ik hoefde niet meer de schijn op te houden dat ik niets mankeer. Ik heb nou eenmaal een beperking en die hoort bij mij. Ik stop het niet meer onder stoelen of banken. Ik verberg de pijn niet meer. Als mijn benen het niet aankunnen, dan heb ik mijn rolstoel. Hij is stoer en ik vind hem perfect bij mij passen. Soms schaam ik me nog wel, maar langzaam kom ik daar steeds meer overheen.

 

Een minpuntje is ook, dat ik niet veel kracht heb in mijn armen. Die moeten dus getraind worden! En waar ik vroeger super handig was met mijn rolstoel van vroeger: van balanceren tot wheelies, tot pijlsnel keren en stoepjes opvliegen, moet ik dat nu weer opnieuw leren. Maar ik vind het goed! Want door er langzaam opnieuw mee te spelen en het opnieuw te leren, dan leer ik rustig aan accepteren dat mijn lijf mijn rolstoel zo nu en dan gewoon nodig heeft.

 

Zelfstandigheid en activiteit, zijn een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik wil niets liever dan zelf overal naar toe gaan en lekker actief bezig te zijn. Als ik dat dan onder andere kan doen door mijn enkelvoetortheses en mijn rolstoel, dan is dat maar zo. Als dat de manier is dat ik van mijn leven kan genieten kan genieten en er alles uit kan halen, dan pak ik die kans met beide handen aan!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Mirjam de Warm 18 jul

Ik vind het vaak nog moeilijk om nieuwe hulpmiddelen te gebruiken, sinds een jaar dus ook een rolstoel. Ik ben nog niet helemaal zover dat ik familie en vrienden er mee wil tegenkomen. Als mijn partner een foto maakt als we een dagje weg zijn dan zorg ik er altijd voor dat de rolstoel niet op de foto staat. Maar volgend jaar ga ik trouwen en ik denk dat misschien verstandig zou zijn als ik die dan ook meeneem.

Super dat jij je er niets van aantrekt en het gewoon doet, ik heb er bewondering voor omdat ik nog niet zover ben.

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden