Word lid!
11 januari 2016

Op bezoek

IMG_3021

We moeten naar een verjaardag van een nichtje. Leuk, vindt Nadja: 'Allemaal kinderen.' Maar of het wel zo leuk is...

O leuk, we hebben een verjaardag! Gelukkig niet zo eentje waarbij je in een kringetje rond zit te kijken en de rolstoel hoe dan ook altijd in de weg staat, maar in een huis dat zo ruim is dat we Nadja’s rollator mee hadden kunnen nemen, zij het niet dat ik vrees voor de strakke onbebutste muren en kastjes. Met mooi weer ligt ze er altijd halve dagen op de trampoline in de giga tuin, waar neven en nichten dan voor haar springen. Maar dat gaat met dit onstuimige weer niet.

 

Nu kun je Nadja altijd blij maken als er ergens een taartje gescoord kan worden, dus so far so good. Maar ja, dat taartje is ook een keer op en er is zo veel geroezemoes dat ze de meegenomen iPad niet kan horen. Er zijn veel, heel veel kinderen. De jongens klonten boven samen om te gamen, de meiden –in de leeftijd 10-14 jaar- komen net met een spelletje onder hun arm de kamer in.

 

‘Mama uit?’ ja hoor Nadja, jij mag bij hen op de grond zitten. Buiten de nichtjes die Nadja goed kennen, kijken de dames met gepaste eerbied toe hoe ik Nadja op de grond zet. Wat een verschil: deze meiden en mijn bijna elfjarige ... Ik zet haar op een meter afstand van hen in de hoop dat ze het bordspel niet met haar armen omzwiept.  Op haar knietjes kijkt ze toe en ik vertrek weer naar de keuken waar  iedereen rondom het kookeiland vrolijk staat te drinken.

 

Na een kwartiertje ga ik eens kijken. Nadja zegt stralend: ‘Leuk!’ maar ze heeft het nog niet gezegd of de meisjes dartelen  in hun skinny jeans en hippe gympen naar boven. Het spel is afgelopen. Nadja blijft beduusd in haar eentje achter en begint onbedaarlijk te huilen. Ik ga bij haar op de grond zitten, spreid mijn benen en trek haar naar me toe. Ze is ontroostbaar. Als ze enigszins is bedaard zet ik haar weer in de rolstoel. Ze rolt direct naar de trap en kijkt verlangend omhoog.

Haar teleurstelling zet zich vast in mijn buik.

 

‘Kom gezellig bij mama staan’ zeg ik. Maar dat het niet echt spannend is om vanuit je rolstoel tussen staande volwassenen om je heen te kijken snap ik ook wel. Nichtje komt naar beneden.

‘Wat is er?’

 

Ik vertel dat ze graag mee wil doen maar dat dat even niet kan.

‘Moet ik hier blijven?’ vraagt nichtje.

‘Nee hoor, lief maar ze heeft even bij jullie gezeten, je mag gewoon lekker je gang gaan.’

Ik rek het nog een kwartiertje en dan ruik ik een bruine boodschap. Vandaag heb ik echt geen zin om een geschikt plekje te zoeken om haar te verschonen. We gaan naar huis.

‘Hè hè eindelijk’ zegt Nadja als we onze voordeur opendoen. ‘Hoi Muis!’ Ze pakt haar knuffel stevig vast en zet haar Sesamstraatmuziekje op. Ze is vandaag sneller over haar verdriet heen dan ik.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Nancy Constantino 11 jan 2016

Pfff dat is moeilijk! Tijdens het lezen bekruipt me de ene na de andere emotie.

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden