Word lid!
8 maart 2012

Op weg naar de staking in de Amsterdam ArenA

PetravB

Dinsdag 6 maart, in de trein op weg naar de staking tegen het passend onderwijs in De ArenA, sprak ik met Robert door wat er stond te gebeuren. We mochten op het podium staan en iets zeggen over waarom ik, als ouder, en hij als leerling, tegen deze bezuinigingen zijn. Op mijn tas had ik het A4 postertje over de staking vastgeniet en in de trein kregen we veel samenzweerderige glimlachen toegeworpen.

We waren ruim op tijd en meldden ons als deelnemers van het Forum Ouders. Een van de mensen van de AOB begeleidde ons naar het podium, op het veld van – voor Robert’s vader dan – het heilige Ajax. Wat groot! Wat immens gigantisch enorm groot! Langzaam zagen we de ArenA vollopen met leerkrachten en ondersteuners, in totaal 50.000 mensen. Wat veel! Wat ontzettend, verschrikkelijk veel!

 

De briefing die we zouden krijgen ging niet door. Hmmm, dat vond ik als perfectionist niet zo prettig. Maar goed. Relax mam, zei Robert. En gelijk had-ie. We hebben samen gezongen, gesprongen, geklapt, kou geleden en genoten. Wat een massa! Massa mensen, indrukken, geluid, kleur, emoties. Ik moest echt af en toe een traantje wegpinken, om al die mensen die daar kwamen om te laten zien hoe het hun aan het hart ging. Hoeveel ze voor onze kinderen over hebben. Dat ze zelfs die prestatiebeloning met alle liefde inleveren voor behoud van het onderwijs zoals het nu is.

 

“Na deze act zijn jullie aan de beurt,” kwam een van de organisatiedames vertellen. We waren met vier ouders, maar door de zenuwen heb ik niet opgelet wat zij vertelden. Opeens kreeg ik de microfoon onder mijn neus geduwd. Gelukkig had ik dat wel voorbereid. Ik vertelde:

Robert vroeg waar die staking nou voor was. Toen hij die dag thuis kwam vertelde hij dat hun klassenassistente ziek was en dat gelukkig een andere het kon overnemen. Ik heb hem uitgelegd dat dat straks niet meer kan, omdat die er dan niet meer zullen zijn. “maar Ilse dan, die kan het dan toch doen?” Nee, die is er niet. “En Anouk dan, of Natas?” Nee, die zullen er dan ook niet meer zijn. “Maar Marleen dan, als ze weer beter is?” Nee, die ook niet. De juf moet het dan alleen doen. Even was hij stil. “Maar mam, dat kán toch niet?” Nee, schat. Dat kan ook niet en daarom gaan we naar de staking toe. Om dát te vertellen. Want het kan niet en het mag niet en het moet niet. En we hebben voor de minister iets meegenomen. Robert, laat maar zien. En hij hield zijn rode kaart omhoog.

We hebben veel reacties gehad, de meeste gingen over kippenvel. Ik hoop dat het heeft geholpen.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden