Word lid!
21 november 2016

Opgroeien en keuzes maken

IMG_1305

Hoe ga je door na het overlijden van een dierbaar gezinslid? Hoe pak je je leven op en hoe creëer ik meer zelfstandigheid? Wat moet ik doen om op mezelf te kunnen? Dit zijn vragen die mij bezig houden. De komende tijd beschrijf ik welke stappen ik neem in mijn leven, beschrijf ik mijn opgroeiproces en de keuzes die ik maak.

Het is lang geleden dat ik een blog voor de BOSK heb geschreven. Voor mij is er de laatste tijd enorm veel gebeurd. Van het meemaken van een zeldzame spierziekte in ons gezin, naar omgang met de depressiviteit en suïcide houding van mijn moeder, naar een einde maken aan de struisvogelpolitiek in onze familie.

Dan is er de dag dat je klaar bent met die struisvogelpolitiek. Ik ben klaar met het kop in het zand steken en doen alsof er niets gebeurd is. Dan vooral voor de buitenwereld een dikke glimlach opzetten en je hebt een op-en-top gemaakt leven. Leuk toch? Nee, ik ben er klaar mee. Ik heb genoeg tijd besteed aan het leven alsof er niets mis is met mezelf, alsof ik geen beperking heb.

 

Ik ben er klaar mee. In januari word ik immers 21. Ik vind dat het tijd is om mezelf te verdiepen in de dingen die ik moet weten om op mezelf te gaan. Het is tijd om het hoofdstuk ‘onzelfstandigheid, beschermd kind/ jongere zijn’ te sluiten. Het laatste jaar maakte ik al stappen in mijn eigen ontwikkeling. Ik ben de eerste die gezegd heeft: ‘Help, ik kan het niet alleen’. Een gevolg daarvan is het opstarten van professionele hulp en het geconfronteerd worden met mijn complexe, ingewikkelde verleden van tekortkomingen.

 

Aan mezelf werken is volgens mij één van de belangrijkste dingen voor ik er klaar voor ben om op mezelf te gaan. Ik wil niet dat ik dag in, dag uit dag & nacht geconfronteerd word met de dingen die ik vroeger nooit gehad heb. Ik wil niet dat ik een grote terugval heb, waardoor ik een psychische klap krijg. Nee, ik wil nu zo veel mogelijk zelf uitzoeken en oplossen en zo weer een stuk zelfstandiger worden. Dat is toch wat wij als leerkrachten op scholen moeten doen? De autonomie, ‘ik kan het zelf-wil’ stimuleren. Dat is ook een belangrijk punt om jezelf te kunnen redden in het leven. Als je uit huis gaat, wordt je niet meer aan je handje meegenomen, maar zal je zelf op onderzoek moeten uitgaan en soms maak je dan de verkeerde keuzes. Maar dat zijn ook juist leerpunten.

 

Ik heb voor veel dingen alleen gestaan. Ik heb mijzelf vaak niet begrepen gevoeld, maar ík ben degene die daar wat aan moet doen. Ik ben degene die nu beslist of ik hulp wil ja of nee. Natuurlijk, de familie was heel beschermend. Maar ik ben wie ik ben en ik ben oud genoeg om nu zelf problemen op te lossen en keuzes te maken.

 

Ik wil jullie de komende maanden graag meenemen in mijn proces naar zelfstandigheid, mijn zoektocht naar het perfecte huisje, mijn zoektocht naar de betere versie van mijzelf, ik wil jullie meenemen in de dingen die ik ga beslissen en de keuzes die ik ga maken, als jullie dat interessant vinden.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

els - 3 dec 2016


Hallo Ellis,

Misschien mag ik, je als zus van een broer die bij zijn geboorte zuurstof gebrek heeft gehad, ook eens de andere kant laten zien. Mijn broer is nu in de vijftig jaar en mijn moeder is enkele jaren terug overleden.

Toen mijn broer rond z’n twintigste was had hij genoeg van alle logopedie, fysiotherapie etc. Hij wilde net als iedereen zijn. Als hij er mee door was gegaan was hij nu veel beter geweest en veel minder pijn gehad.

Mijn moeder was gelukkig streng en probeerde zoveel mogelijk uit mijn broer te halen om hem een zo zelfstandig mogelijk leven te laten leiden. Ze was veel met hem aan het oefenen en hij moest ook meehelpen, zoals boodschappen doen. Daardoor kan hij nu, weliswaar met hulp, zelfstandig wonen, tussen “normale” oudere mensen. In instellingen wordt je toch ook geconfronteerd met medebewoners met agressief gedrag, suïcide pogingen, stelen, verwaarlozing, seksueel ongewenst gedrag en vaak verhuizen (omdat zorgverleners op je zijn uitgekeken).

Mijn broer heeft zijn handicap nooit geaccepteerd, maar weggestopt. Voor alle hulp, die je moet aanvragen, moet je je beperkingen aangeven. Mijn moeder hield dat bij hem weg. Nu leiden deze confrontaties tot agressie bij mijn broer. Hij kan er nu niet mee omgaan en wij moeten hem dan weer uit zijn somberheid / depressie / moeheid halen, soms met medicatie. Dit kan maanden duren. We kunnen dan geen andere zaken oppakken want dat kan er niet meer bij. Hij kan weinig veranderingen aan, alles moet één voor één en heeft behoefte aan regelmaat. Hij wil eigenlijk alleen maar leuke dingen doen, zonder de minder leuke dingen.

Mijn broer wil eigenlijk niet dat ik hem help. Hij wil dat ik alleen maar langs kom voor de gezelligheid. Hij heeft wel hulp nodig, want hij kan niet alles, en iemand die voor hem opkomt en die onjuiste en onveilige voorstellen van zorgverleners tegenhoudt. Bij mij geeft het een gevoel van machteloosheid en worsteling en dat ik alleen maar goed ben als er problemen zijn. Hij noemt mij streng, maar ik denk dat mijn moeder gelijk had, dat mijn broer daar het verste mee komt.

Mijn broer heeft veel ervaring met zorgverleners. Hij weet ze te bespelen. Als voorstellen hem niet aanstaan of die hem als gehandicapte laten zien dan geeft hij zeer veel weerstand en vaak gaan de zorgverleners dan mee. Daarmee doet hij zich zelf vaak te kort of wij moeten ons uit de naden zoeken om toch maar een oplossing te vinden die hij accepteert.

Mijn ervaring met zorgverleners is dat ze niet altijd met oplossingen komen die doordacht zijn. Mijn ouders en ik kennen mijn broer al ons hele leven. Ik wordt vaak vooraf niet geraadpleegd door zorgverleners en moet achteraf vaak zaken weer tergdraaien. Kortom, ik draai voor de fouten van anderen op. Daarom sta ik altijd in de alert stand bij voorstellen van zorgverleners.

De zorg van mijn moeder overnemen, samen met zorgverleners, heeft mij vier jaar gekost en omdat ik daardoor niet kon werken, ook veel geld. Ik doe het op mijn manier en want ik moet er wel achter kunnen staan en heb het liefst oplossingen die structureel zijn, zodat problemen definitief zijn opgelost en geen tijd meer kosten. Ik kwam er achter dat het mij aan veel kennis en ervaring ontbrak, ondanks dat we samen zijn opgegroeid. Wat ik gelukkig wel had gezien was de strijdvaardigheid en frustraties van mijn ouders. Ik weet dat dat erbij hoort.

Mijn moeder heeft zich haar hele leven schuldig gevoeld, terwijl het niet haar schuld was maar die van de dokter bij de geboorte van mijn broer. Dat maakte spreken over beperkingen, die je niet kon zien, moeilijk.
Achteraf gezien was het beter geweest als binnen ons gezin gewoon besproken was dat ik wel dingen kon die hij niet kon en mijn ouders ook trots op mij waren geweest, naast dat ze ook trots op mijn broer waren. Dat je allebei in je kracht mag staan binnen de mogelijkheden die je hebt. Dat had onze band nu wel gemakkelijker gemaakt.

Tijdens mijn jeugd heb ik me vaak eenzaam gevoeld. Ik was een kind dat niet tot last wilde zijn, want mijn broer vergde al veel tijd en aandacht. Ik besprak mijn problemen niet met ouders, want ze hadden al zoveel problemen. Ik denk dat je als ouder de vraag wie de zorg gaat overnemen na hun overlijden voor je vooruit schuift. Heeft het andere kind recht op een eigen leven, zonder de zorg voor een gehandicapte broer? Of houdt je er rekening mee als ouder en werk je ze langzamerhand in?

Misschien heb je er meer aan als je je handicapt accepteert als iets dat bij jou hoort en dat je leven vormt. En dat je zelf een goede band opbouwt met de andere gezinsleden, waarbij iedereen zoveel aandacht krijgt dat het niet ten koste gaat van de ander. En dat je ruimte biedt aan hen, dat ze een deel van de noodzakelijke zorg voor je op zich kunnen nemen, dat je met elkaar kunt overleggen en dat je daarvoor zo nu en dan dankjewel zegt en gezelligheid terug geeft. En verder heeft iedereen met tegenslagen te maken in het leven, dat hoort erbij. Alle zorgen wegnemen is ook niet goed. Dan komt je teveel buiten het echte leven te staan. En er zijn geen perfecte kinderen en er zijn geen perfecte ouders en gezinnen.

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden