Word lid!
20 februari 2019

Overwinning, wat voelt het elke keer goed!

DSC00490

Het is lang geleden dat ik een blog geschreven heb. Puur omdat er de laatste tijd geen aanleiding was om over te schrijven. Tot vandaag. Een héél simpel ding voor vele mensen, voor mij een hele grote opgave!

Het is lang geleden dat ik een blog geschreven heb. Puur omdat er de laatste tijd geen aanleiding was om over te schrijven. Tot vandaag, een héél simpel ding voor vele mensen, voor mij een hele grote opgave!

 

Ik hoor jullie denken, wat is dan toch dat simpel ding? Nou… er moest een telefoontje gepleegd worden naar een bedrijf. Iets wat voor mij voelt als een drempel van 20000 meter hoog. Nu weet ik dat er veel mensen zijn die last hebben van belangst en dat je daar niet perse Cerebrale Parese voor moet hebben…!

 

Voorheen liet ik mijn ouders of vriend altijd bellen als er iets geregeld moest worden. Niet omdat ik niet kan bellen of geen telefoon bezit, nee ik was bang dat mensen mij niet zouden verstaan. Een keer aan de telefoon heb ik de vraag gehad of ik naar de tandarts geweest was omdat ik zo raar praatte?! Daarop antwoordde ik: ''Nee, helaas.. Was het maar van een tandartsbehandeling en was het ''anders praten'' maar een tijdelijke bijwerking''.

 

Geen tijdelijke bijwerking dus! Nee, het gaat never nooit meer weg (niet dat het ooit anders is geweest..)! Maar ja, elke keer je ouders of vriend laten bellen..? Dat is eigenlijk ook geen optie.

Een tijdje geleden moest ik een afspraak bij de tandarts maken (nu moest ik echt naar de tandarts), dus ik vroeg aan mijn moeder of zij wilde bellen.

 

Ik:        Mam, wil je even een afspraak maken bij de tandarts?

Mam:    Nee, ik ga niet bellen.

Ik:        Niet?? WHY NOT?! MAM!!

Mam:    Je bent oud en wijs genoeg (lang leve de uitspraken van mijn ouders), en ze kennen je bij de
            tandarts.

Ik:        Nee, ik ga écht niet bellen. Dan stuur ik wel een mail.

Mam:    Ooh oke, moet jij weten.. Is wel omslachtig.. Bel nu maar gewoon!!

Ik:        Jaaaaa, okeeeeee!

 

Nadat ik alle moed verzameld had pakte ik de telefoon en belde de tandarts. Weliswaar met mijn moeder erbij, want stel dat ze me niet zouden verstaan, kon zij hem overnemen. Maar dat was niet nodig, mijn moeder hoefde hem helemaal niet over te nemen! 

 

Vandaag moest er een afspraak verzet worden. Niemand was thuis, ik moest het dus echt helemaal alleen doen. Ik heb eigenlijk niet lang nagedacht.. Hoe langer ik ga nadenken, hoe meer argumenten ik ga verzinnen om niet te bellen.. ''ze verstaan me toch niet'', ''wat moeten ze wel niet denken aan de andere kant van de lijn''? Ik pakte mijn telefoon en toetste het nummer in. Voordat ik er erge in had werd er al opgenomen.... aah help, nu is er geen weg meer terug!!

 

Dit gesprek verliep eigenlijk vlekkeloos. Ik hing op, en dacht bij mezelf ''weer een overwinning!'' :)

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Lianne van der Stoep 13 mrt

Yes Rebecca, you did it! Zo wordt die hoge drempel steeds wat kleiner... Je mag trots zijn!!

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden