Word lid!
24 mei 2012

Roddels!

Tess

Ik woon in een dorp. En dan bedoel ik ook echt een dorp. Zo’n dorp waar men tomaten en komkommers verkoopt in zijn eigen voortuin. Het geld dat je hiervoor betaalt kun je door de brievenbus gooien of in een geldkluisje stoppen. Een geldkluisje dat je even gemakkelijk mee kunt nemen als die komkommers en tomaten zelf. Die je op hun beurt ook weer zonder te betalen mee kunt nemen. Maar dat doe je natuurlijk niet, want je woont in een dorp.

Ik woon in een dorp. En dan bedoel ik ook echt een dorp. Zo’n dorp waar men tomaten en komkommers verkoopt in zijn eigen voortuin. Het geld dat je hiervoor betaalt kun je door de brievenbus gooien of in een geldkluisje stoppen. Een geldkluisje dat je even gemakkelijk mee kunt nemen als die komkommers en tomaten zelf. Die je op hun beurt ook weer zonder te betalen mee kunt nemen. Maar dat doe je natuurlijk niet, want je woont in een dorp. Wat je wel doet als je in een dorp woont is roddelen. Gewoon omdat het zo hoort. Je weet alles van je buren, de bakker, slager en dominee. Tenminste, dat denk je. En als er zich geen sappig roddels de ronde doen, dan verzin je toch gewoon iets. Net zo makkelijk. Ik probeer mij er buiten te houden, want als ik ergens een hekel aan heb is het roddelen.

 

Verbazing

Ik werd zelf echter al jong ‘slachtoffer’ van deze roddels. Al snel na mijn geboorte ging de roddel dat er iets niet helemaal goed was gegaan rond mijn geboorte. Er was iets niet oké aan mij. Wanneer mijn ouders met mij door het dorp liepen durfden onze dorpsgenoten niet in de kinderwagen te kijken. Een vrouw durfde dit echter wel. Tegen mijn ouders zei zij vol verbazing: ‘Zo, dat is best wel een mooi kindje.’ (Ja, duh!). Een opmerking die mijn ouders steeds vaker kregen. Steeds maar weer werd dit gezegd met grote verbazing. Dat vonden mijn ouders vreemd. Waarom was het zo’n wonder dat ik er gewoon goed uitzag? 

 

Half hoofd

Mijn moeder besloot het aan de volgende die zo’n opmerking zou maken op de man af te vragen. ‘Waarom verbaast je dat?’, vroeg mijn moeder. De persoon in kwestie liep rood aan en vertelde dat iedereen het dorp elkaar vertelde dat ik maar één half hoofd had. Mijn moeder moest erom lachen, eindelijk begrepen mijn ouders de opmerkingen die zij kregen. Dus als ik nu wel eens iets doms doe, wat een blond en onhandig persoon als mij regelmatig overkomt, geef ik mijn halve hoofd de schuld. Met dank aan de roddelaars die ons dorp rijk is.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden