Word lid!
9 december 2016

Tegen de stroom in

In mijn werk als maatschappelijk werker kom ik met enige regelmaat mensen tegen waarbij van te voren een negatiever beeld wordt geschetst dan achteraf in werkelijkheid blijkt. Moeten de artsen dat dan maar niet meer zeggen? Nee, dat denk ik niet, maar het zou ook goed zijn dat deze positieve verhalen ook verteld worden.

Ze komen met enige regelmaat op het spreekuur voor kinderen met spina bifida. Vader en moeder met hun anderhalf jaar oude dochter die olijk de wereld in kijkt. “Het gaat goed,” vertellen de ouders me. De eerste bezoeken waren ze wat gereserveerd en voorzichtig. Alsof ze het eigenlijk heel vervelend vonden als ze weer eens moesten komen. Omdat mijn vak als maatschappelijk werker nou eenmaal is om te proberen woorden te geven aan soms lastige gevoelens bracht ik mijn eigen gevoel maar eens ter sprake: “Klopt het dat ik het gevoel heb dat jullie het heel vervelend vinden om te komen?” Ze vertellen dat ze het lastig vinden. Aan het begin van de zwangerschap wordt hen, in een ander ziekenhuis, verteld hoe gehandicapt hun kind zou kunnen worden en zij hebben toch vooral de indruk gehad dat het beter zou zijn de zwangerschap af te breken. Hun hele wereld stond op zijn kop en uiteindelijk kozen ze voor het kindje. Weliswaar heel spannend, want met alle moeilijke verhalen die ze hoorden was het wel een kwestie van tegen de stroom in roeien. Maar nu hun dochter er is, zien ze eigenlijk dat ze heel veel kan. Ze begint met lopen, ze maakt contact, ze is vrolijk. Ja, ze moeten bij tijd en wijle katheteriseren en darmspoelen, maar dat is bij lange na niet het moeilijke scenario dat ze ooit hoorden. 

 

Ze vertellen dat het moeilijk voor hen is te bedenken dat er over haar werd gezegd dat ze er misschien maar niet moest zijn, omdat de beperking te groot zou zijn. Het maakt hen verdrietig, boos maar ook voorzichtig. Ze zijn alert op artsen die de zorg groter maken dan hoe zij die ervaren.  Zij weten inmiddels beter. Bij de artsen geeft dit een gevoel van ‘waarom die afstand’... het voelt wat ongemakkelijk. 

 

Op dezelfde poli kom ik een familie tegen met een zeven jaar oude zoon. Ook hem gaat het goed. De vader zegt: “Het werd ons allemaal zoveel heftiger voorgespiegeld dan hoe het is.” Natuurlijk is het niet leuk dat hij een beperking heeft, maar het beeld wat geschetst werd, was ook in hun geval ‘zwaarder’ dan de werkelijkheid. 

 

Moeten de artsen dat dan maar niet meer zeggen? Nee, dat denk ik niet, maar het zou ook goed zijn dat deze positieve verhalen ook verteld worden. Hierbij dus!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden