Word lid!
6 oktober 2014

Toiletbezoek

IMG_3021

Eindelijk zou de door ons lang gekoesterde reis naar Curacao gaan beginnen. Dat we daarvoor heel vroeg uit de veren moesten vonden we dan ook niet erg. Iets minder enthousiast waren we, toen we keurig om 07.15 aan de KLM balie wilden inchecken en te horen kregen dat ons vliegtuig twee uur later zou vertrekken.

Dat is al niet fijn als je zelf vliegt maar met kinderen (waarvan één rolstoelafhankelijk) is het helemaal geen feestje, zeker niet als je nog ruim 11 uur vliegen voor de boeg hebt.

 

Nu prijs ik Nederland altijd om alle voorzieningen die er zijn voor gehandicapten ten opzichte van andere landen maar op Schiphol heb ik geen leuke toegankelijke speelplek voor Nadja kunnen ontdekken. Hmmmm, minpuntje, maar gelukkig zijn er wel invalidentoiletten. Daar kunnen kinderen die liggend verschoont moeten worden prima terecht. Toch?

 

Een welwillende medewerkster reikte me zonder dat ik daarom hoefde te vragen direkt de sleutel aan, zodat ik met Nadja het ruime toilet in kon. Ahh, wel beugels bij de toilet maar geen groot aankleedkussen. Kennelijk is de maatstaf voor een invalidentoilet dat de persoon met beperking wel even kan staan en zindelijk is. Niet getreurd, Nadja had geen poepbroek  dus met een beetje improvisatie zouden we ons wel redden. Ik plaatste de rolstoel richting wasbak, gespte Nadja los en zei haar zich vast te houden aan de wasbakrand, met haar voeten op de voetenplaat van de rolstoel.

 

Hup, de praktische joggingbroek naar beneden en de luier losmaken.  Nadja hield ik met mijn schouder links en rechts stabiel…. Ach een extra oefening in limbodansen kan geen kwaad als je naar Curacao gaat. Ik draaide me drie seconden om om de nieuwe luier te pakken. Nadja hing met haar ellebogen in de wasbak om zichzelf te steunen, en toen hoorde ik tssssssss. Huh? O lekker dan, de waterkraan ging automatisch aan nu Nadja’s handen zich daar bevonden en o nee he, de luier die ik zocht lag in de wasbak te wachten. Grrrr.

 

In een poging te helpen en het water te stoppen, bracht Nadja haar handen richting waterkop. Het water spoot alle kanten op.

Blijf kalm, Zen, zei ik tegen mezelf. Oké, Nadja’s vieze luier weer om, terug naar de tas met nieuwe luiers die ik bij man had laten staan en het riedeltje opnieuw. Dit keer liet ik Nadja zich vasthouden aan de beugels bij de toiletpot. Als een soort Jesus Christ Superstar stond ze daar met haar armen wijd.

 

Ach, we hadden toch alle tijd en uiteindelijk lukt het altijd. We zijn wel eens op een luchthaven geweest (ik meen dat het Nice was) waar we Nadja uit de rolstoel een trap af moesten tillen voor een luierwissel. Een baby of peuter doe je  gewoon brutaal ergens op de grond, zoals ik in het vliegtuig deed in een loos gangetje vlak voor de toiletten. Simpelweg omdat er geen andere optie is.

 

Maar lieve medereisgenoten, ondanks dat ik best snap dat het vermaak is tijdens het wachten  nieuwsgierig te kijken hoe een ouder een groot bijzonder meisje met luier verschoont maar kijk uit respect voor haar privacy voortaan even een andere kant op?

 

Vriendelijk dank.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden