Word lid!
29 februari 2016

Vallen en weer opstaan

new look new perspective

Opeens realiseerde ik me dat ik in mijn stijfkoppigheid mezelf voorbij was gelopen. Het gevecht tegen het systeem was een gevecht tegen mezelf geworden. Toen realiseerde ik me dat ik voor mezelf moest kiezen. Ik deed mezelf namelijk al een tijdje tekort.

 

 


Lieve lezers,

 
Laatst heb ik een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven moeten maken.

Ik ben met veel pijn in mijn hart gestopt met mijn studie Filosofie. Anderhalf jaar lang heb ik geprobeerd er het beste van te maken. Dat is vrij lastig als je met hevige concentratieproblemen kampt en een dyscalculie-aanverwante leerstoornis hebt. Zelfs bij een studie als Wijsbegeerte loop je tegen vakken aan die mathematische elementen bevatten. Het zijn weliswaar niet veel vakken, maar helaas moet elk vak behaald worden, wil je uiteindelijk je diploma behalen. Ik heb van alles geprobeerd te regelen in de vorm van vrijstellingen of aanpassingen, maar het systeem gaf weinig mee. Koppig als ik ben, weigerde ik echter om op te geven en ik dacht: 'fuck the system'. Op deze manier vervolgde ik mijn studie met vallen en opstaan. Ik was vaak niet in staat om evenveel tijd productief met mijn boeken bezig te zijn als mijn jaargenoten. Mijn gedachten dwalen namelijk om de twee minuten even af. Soms was ik jaloers wanneer ik hoorde hoeveel uur anderen voor een tentamen geleerd hadden. Ik wist dat ik minstens de helft van de tijd dat zij hadden zitten blokken in het luchtledige had zitten staren met een boek van Kant voor mijn neus. Desalniettemin wist ik ook dat ik wel degelijk over de capaciteiten beschikte om de inhoud van de stof te begrijpen en te verwerken. Om deze reden was opgeven nooit een reële optie en bleef ik halsstarrig doorgaan. Tot het moment kwam waarop ik weer een vak niet haalde, omdat ik nul punten had behaald voor het onderdeel kansrekeningen. Opeens realiseerde ik me dat ik in mijn stijfkoppigheid mezelf voorbij was gelopen. Het gevecht tegen het systeem was een gevecht tegen mezelf geworden. Toen realiseerde ik me dat ik voor mezelf moest kiezen. Ik deed mezelf namelijk al een tijdje tekort.

 
Ik word af en toe getergd door een gevoel wat het midden houdt tussen zelfmedelijden en onzekerheid:'nu ben ik 25 en heb ik voor mijn gevoel toch vrij weinig bereikt in mijn leven'. Waar komt dit gevoel vandaan? Doordat ik teveel kijk naar anderen van mijn leeftijd en naar wat zij wel niet allemaal al bereikt hebben. 'wat oneerlijk' 'het lijkt soms alsof een ander zomaar even door het leven fietst, terwijl ik met een shitload aan zowel zichtbare en misschien wel vooral onzichtbare bagage opgezadeld zit'. Ondanks dit rugzakje heb ik mezelf voorgenomen om evenveel en het liefst meer te bereiken dan al die anderen. Overcompensatie noemt men dat. Ik probeer me lekker toch staande te houden in een maatschappij die niet helemaal op mij ingesteld is. Dit is zomaar even een reflectie op wat mijn gedachtegang ongeveer behelst wanneer ik weer eens in een wat irrationele voornamelijk op emoties gestoelde spiraal beland.

 
Nu zal ik jullie bepaalde clichés over dat iedereen zijn eigen verhaal en moeilijkheden heeft en dat het gras altijd groener is aan de andere kant van de heuvel besparen. Dit weet ik en dit weten jullie ook. Ik denk dat het zinvol zou zijn om te aanvaarden dat het leven niemand iets verschuldigd is. Onbewust heeft men vaak de notie dat het leven een rechtvaardige component heeft. Hier komt ons gevoel van woede vandaan wanneer we geconfronteerd worden met onrecht. Maar het concept rechtvaardigheid is een menselijk begrip. Het staat vaak genoeg los van het leven zelf. Het leven conformeert zich niet naar ons idee van rechtvaardigheid. Dus laat ik ten eerste dit stukje los. En dat is een bevrijding.

 
Wanneer ik accepteer dat het leven me niets verschuldigd is, kom ik tot de conclusie dat ik alsnog twee dingen heb: Mezelf en de ander. In plaats van mezelf tegenover die ander te plaatsen, moet ik mezelf juist naast de ander plaatsen. Juist als ik mezelf naast die ander plaats, zal ik uiteindelijk voelen dat ik intrinsiek van waarde ben en dat dat niet afhankelijk is van bepaalde instrumentele zaken. Omdat ik intrinsiek waardevol ben, zal ik weer opnieuw beginnen met een nieuwe studie. Voor mezelf en voor de ander die naast mij staat.


Denken jullie mee?


Kus Eline

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

1 mrt 2016

Hoi Eline,
Het lezen van jou blog was een en al herkenning voor mij. Ook ik heb ooit een opleiding moeten beëindigen. Uiteindelijk heb ik een opleiding gevonden die wel bij mij paste. Ik heb vooral gekeken naar mijn passies. Maar heb ook mijn mogelijkheden en leerpunten onder de loep genomen.
Verder houd ik een dagboek bij. Dat werkt erg verhelderend voor mij.

Ook ik had last van overcompensatie.
Door vallen en weer opstaan, maar ook door ouder worden gaat dat bij mij nu een stuk beter.
Een schrijfster waar ik veel aan heb gehad is Brene Brown. Zij schreef onder andere : "De kracht van kwetsbaarheid en De moed van imperfectie."

Koppigheid kan soms tegen je werken, maar kan ook voor je werken ;-)

Succes,

Hartelijke groet Petra

Renske Nugter 10 mrt 2016

Hai Eline,

Ik herken mezelf ontzettend in jouw blog, ik ben namelijk ook vaak heel koppig en geef niet op. Daarnaast ben ik zelf ook spastisch, en heb moeite met wiskundige dingen. Zelf heb ik dit in mijn studie weten te omzeilen (voor het grootste gedeelte) aangezien ik International Communication and Media studeer aan Hogeschool Utrecht. Misschien is communicatie of journalistiek iets voor je? Mocht je een keer een goed gesprek willen hebben kun je altijd een berichtje achterlaten! Veel succes met je zoektocht naar een nieuwe studie, en doorzetten is ondanks alles zeker een waardevolle eigenschap, maak er gebruik van bij het vinden van iets nieuws :)

Groetjes,
Renske

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden