Word lid!
7 september 2015

Van leven in een rolstoel naar opnieuw leren lopen

10300205_1602515016638069_777609127509369242_n

Van mijn 25 jaar op deze aardkloot heb ik een kleine 5 jaar in een rolstoel mogen doorbrengen. Ik voel mij daarvoor behoorlijk gezegend want in de loop der jaren heb ik jongeren leren kennen die hun hele leven al of sinds jaren in een rolstoel moeten zitten. Inmiddels loop ik alweer ruim 5 jaar zoals een relatief gezien normaal mens hoort te doen. Vandaag een terugblik over mijn leven in een rolstoel en het overnieuw leren lopen.

Het eerste probleem waar ik tegenaan liep (haha) was mijn lengte (2 meter) in combinatie met een rolstoel. Dat zit niet prettig je zit wat opgevouwen en je ruggengraat protesteert iedere seconde. Dat had ik voor gedurende 5 jaar operaties waarbij been/voet/enkel na been/voet/enkel geopereerd werd. Ik mocht alleen extreem voorzichtig met één been en krukken gebruik maken van het toilet, wat ook voor diverse moeilijkheden zorgde maar dat is een ander verhaal. De eerste maanden was het douchen met een washandje en haren wassen onder de kraan, tot duivels genoegen van mijn moeder die mij dan half met de tuinslang liet verdrinken.

 

Het manoeuvreren van een rolstoel heb je bijzonder snel onder de knie. Ook kom je bijzonder snel erachter waarom je niet vooruit van een stoeprandje af moet rijden maar achteruit. Niet alleen waren stoeprandjes een uitdaging maar ook winkels. Probeer maar eens zittend het bovenste schap in een supermarkt te bereiken. Of wat dacht je simpelweg van de deurtjes van de koeling? Maar nu viel de supermarkt nog wel mee als uitdaging. Mensen, die waren pas eng. Ik zat dus in mijn rolstoel met mijn volledige onderlichaam in het gips met twee benen recht naar voren. Niet omdat ik dat leuk vond maar omdat ik geen keus daarin had. Probeer maar eens met gips tot je bovenbenen je knieën te buigen. Nee, dat gaat niet. Ontelbaar rennende kinderen die half onthoofd werden als ze mijn benen tegenkwamen. Of mensen die gewoon niet kijken. ‘Oh sorry ik zag je niet!’. Nee muts, dat is logisch als je loopt en ondertussen je telefoon bekijkt.

 

Het opnieuw leren lopen is een bijzonder vreemd proces. Eerst gaat het gips eraf en komt er loopgips voor in de plaats. Je benen zijn afgeslankt tot het formaat van rietjes. Ook zijn je benen wel aanwezig maar ze zijn er ook weer niet. Eerst ga je oefenen met een fysiotherapeut om eens gewoon je benen aan te spannen en je voeten buigen. Dat is al een vreemd gevoel want dat kon je al maanden tot jaren niet meer. Ook nu het gips eraf is voelt het alsof je benen elk moment ‘uit elkaar gaan’ vallen. Het voelt koud en het is gewoon eng. Je hebt geen bescherming meer. Dan komt het moment dat je ‘gewoon’ moet gaan staan. Je voelt je licht in je hoofd en je voelt een gigantische pijn. Van daaruit bouw je het staan op tot het moment dat je je eerste stapjes weer mag zetten op ‘nieuwe’ voeten. Je enkels doen pijn, je kuitspieren branden weg, je voeten willen niet vooruit maar toch ga je door en moet je door.

Het allerergste is dat je maanden bezig bent met een mantra in je hoofd. ‘Voet optillen tot je tenen in een vloeiende beweging – knie recht mee laten buigen – kuit licht strekken – voet naar voren – landen op je hak – goed op je voet komen – repeat’. Nu was mijn geval misschien wat extremer dan dat je een been breekt en opnieuw moeten leren lopen. Maar dat was een heftige weg. Met revalidatie keer op keer die ‘mantra’ opzeggen en op dat ritme een paar meter lopen. Nadat het na 3 maanden nog niet vloeiend ging en ik er echt doorheen zat bleven de therapeuten vriendelijk en behulpzaam. ‘Je zult zien Dirk dat na verloop van tijd dit automatisch gaat en je nergens meer aan hoeft te denken’. Ik geloofde er niet zo in. Het schoot mij pas op fysiotherapie te binnen toen de therapeut instructies gaf voor een oefening. Toen bedacht ik mij dat de therapeuten toentertijd gelijk hadden. Ik denk nergens meer bij na als ik loop. Het proces is geautomatiseerd. Het heeft enkel een paar jaar gekost.

 

In ieder geval ben ik dankbaar dat ik weer kan lopen, al zij het met veel pijn en moeite. Maar dat houdt mij niet tegen om het niet te doen. Gewoon doorgaan met het oog op de horizon gericht. Opnieuw leren lopen is letterlijk met vallen en opstaan gegaan. Dat lijkt ook erg veel op ons leven, wij vallen allemaal en wij moeten ook weer opstaan. Er is niets verkeerds mee om eens goed op je muil te gaan alleen moet je wel altijd opstaan. Soms moet je geholpen worden bij het opstaan omdat je het niet meer weet. Dat maakt niet uit, zolang je maar door blijft gaan met lopen en zolang je maar naar de horizon blijft kijken.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden