Word lid!
19 oktober 2015

Verwachtingen

Eveline04

Het is mijn missie in dit leven om mensen te helpen om imperfectie te omarmen en te laten ontdekken hoe zij van die imperfectie een kracht te kunnen maken. Nu denk je misschien dat als het mijn missie is, ik daar vast heel goed in ben. Helaas, niets is minder waar… Mijn lichamelijke beperkingen omarmen vind ik nog steeds één van de moeilijkste dingen in het leven.

Door mijn spasme en hypermobiliteit ben ik normaal gesproken al heel snel moe, maar nu kreeg ik ook nog eens de ziekte van Pfeiffer er boven op.

 

Stel je voor: je zit lekker in je vel en hebt allerlei toffe ideeën. Bovendien krijg je geweldig leuke opdrachten van nog leukere klanten binnen waar jij je voor 1000% voor wil in zetten!

 
De laatste maanden had ik hele dikke vette pech. Mijn lijf had geen zin om samen te werken met mijn hoofd. 


Het waren enorme leerzame en uitdagende weken/maanden voor mij. Ik werd gedwongen om mee te bewegen met wat er was. Hoe meer weerstand ik gaf, hoe meer energie het kostte en hoe langer het herstel duurde.

Een tijdje geleden had ik een gezellige lunch met een coach. Een vrouw die leeft vanuit puur-zijn. Zij is echt een voorbeeld voor mij, dus ik vond het fijn haar een keer te ontmoeten. We hadden over mijn strijd met mijn lichamelijke vermoeidheid en ze vroeg: "Waarom is het zo erg dat je soms op een dag niet zoveel kan doen?"

 
Ik antwoordde:

"Ik heb nu zo duidelijk een missie. Ik weet waar ik heen wil en hoe ik er kan komen, maar mijn lichaam stopt me om die plannen waar te maken, omdat ik soms hele dagen alleen maar op de bank kan liggen. En ondertussen zie ik andere ondernemers iets bedenken en een paar weken later staat het er.”


"En hoe erg is het dan dat jij er langer over doet?" vroeg ze. 


Op dat moment lukte het me om alle verwachtingen van mezelf en van anderen loslaten en puur te kijken naar mijn eigen leven.

 
Stel dat ik bepaalde doelen bereikt wil hebben op m'n 30ste. En ik bereik ze uiteindelijk op mijn 32ste. Heeft dat dan hele grote gevolgen voor mijn leven? Moet ik dan anders gaan leven? Raak ik dan bepaalde dingen of mensen kwijt? Hoe hard ik ook dacht, ik kon geen grote gevolgen bedenken.

 
"Eigenlijk is dat niet zo erg" zei ik tenslotte.

 
Wauw, wat kan het soms simpel zijn. Ik kon eigenlijk niet heel erg bedenken waarom het nou zo vreselijk is als ik twee maanden later dan gepland m'n doel bereik….of een jaar…of 2 jaar later. Hey, ik heb eigenlijk best de tijd om mijn lijf de rust te geven die het nodig heeft!

 
Deze realisatie gaf me de rust die ik zo hard nodig had om te kunnen herstellen. 

 
Hoe zit dat eigenlijk bij jou?


Ik bedacht me nadat gesprek hoe moeilijk het moet zijn voor jou als ouder van een special care kindje moet zijn om kindjes van dezelfde leeftijd te zien die misschien al veel meer kunnen dan die van jou. Kinderen die wèl al kunnen praten of lopen, terwijl jouw kind helemaal nog niet klaar is voor deze ontwikkelingen. 


En ik vroeg me af: wat als je puur gaat kijken naar het leven van je kindje, er even van uitgaande dat hij/zij nog een heel lang leven tegemoet gaat:


Hoe erg is het dan als je kindje een paar jaar laten gaat praten, lopen, enz dan "normaal" is?


Heeft dat echt mega grote gevolgen voor zijn/haar verdere leven?


Kan jij ook mee bewegen met de beperkingen van je kindje en zijn/haar beperking? 


Ik hoop dat het jou ook lukt om alle verwachtingen van jezelf en anderen los te laten. En beantwoord dan eens deze vragen. De uitkomst zou wel eens heel verrassend kunnen zijn! 

Liefs, Evelyn

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Kees Broers 19 okt 2015

Ik ben er zeker van dat je je eigen grenzen moet zoeken en die niet overschrijden. Maar laat ze niet bepalen door anderen. Ik heb geleerd tot het uiterste te gaan en heb daar nooit spijt van gehad.

Judith Webber 20 okt 2015

Wat mooi Evelyn dat mijn vraag je zo geholpen heeft! Jij mooie pure krachtige vrouw, jij komt er wel!

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden