Word lid!
31 augustus 2011

Volgend jaar weer Wigwamvakantie!

PetravB

Ben je mal, ik hoefde in de vakantie niet ook nog eens met een heleboel gehandicapte medemensen te zijn. Juist niet! Aan Robert kan je niets zien, dus deden we in vakanties vaak alsof er niets aan de hand was. We gingen naar het strand, het zwembad, de dierentuin maar eigenlijk kon Robert nooit helemaal meekomen.

De helft van de attracties waren niet aan hem besteed, een zwemdiploma heeft hij niet en dieren vond hij maar eng. Zeker naarmate hij groter werd zag hij het niet meer zitten om met een schepje en emmertje op het strand te gaan spelen. Wat dan wel ?
Op uitnodiging van de moeder van Mathijs, een vriend van Robert, zijn we vorige zomer een dagje naar een WigWam vakantiedorp* geweest, in Arnhem. Daar stonden geen wigwams maar blokhutten. En toen ik zag hoeveel plezier Robert samen met Mathijs daar had, was ik om. Ik heb gelijk geboekt.

 

Deze Stichting organiseert vakanties voor kinderen met een handicap – en hun gezinnen. Net zoals bij de BOSK worden de gezinnen, verzorgers, de mensen eromheen ook meegenomen. Er is een enorm team van vrijwilligers, veelal studenten SPH, pedagogiek, maar ook VWO-ers die graag arts willen worden. ’s Morgens om 10 uur werden de kinderen, met of zonder beperking, opgehaald voor het programma van de dag. Robert heeft in die twee weken gezwommen, geknutseld, een vossenjacht gehad, naar een kasteel geweest, speurtocht gedaan, paard gereden en zelfs met zuurstof flessen gedoken in het zwembad! Ook mijn jongste kreeg een uitgebreid programma, soms gelijk met zijn grote broer, soms deden ze elk iets anders. En als klap op de vuurpijl stond iedere avond om half 6 het warme eten klaar!

 

En ik? Ik heb daar de eerste twee dagen wat verdwaasd om me heen gekeken – ik had niets te doen! Geen huishouden, geen boodschappen (ik ben alleen een keertje verse broodjes voor het ontbijt gaan halen) en vooral: geen zorgen! Alle kinderen werden met veel zorg en liefde door de vrijwilligers bezig gehouden, of ze nou tussendoor ook sondevoeding of een verschoning nodig hadden, het werd allemaal overgenomen. Na een dag of twee zag je wat beweging komen in de glazig voor zich uit starende ouders en hebben we elkaar opgezocht. Met kletterende regenbuien op ons dak hebben we koffie gedronken en gekletst. Stuk voor stuk bijzondere mensen, allemaal ouders van bijzondere kinderen. Volgend jaar gaan we weer!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden