Word lid!
28 december 2015

Vrijwilligerswerk: iedereen kan het

profielfoto 2

Karen en Lin worden heel vaak geholpen door andere mensen. Karen vond dat ze samen ook best eens wat terug konden doen. Gewoon, op hun eigen manier. Dus dat deden ze.

Al een hele tijd geleden kwam het in me op. We hebben altijd zoveel mensen om ons heen die dingen voor Lin doen. Heel fijn. Maar het voelde alsof we ook iets terug moesten doen. En niet alleen moeten. Vooral ook kunnen. Ik wil Lin graag leren dat iedereen iets kan. En dat dat gewoon op je eigen manier kan en mag.

 

En zo begon ik na te denken over iets wat we dan wel samen terug konden doen. Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer dingen ik bedacht. Een van mijn belangrijke eisen was wel dat het niet iets structureels zou zijn. Want dat vind ik toch wel een beetje teveel gevraagd voor een vierjarige.

 

Zo kwamen we uiteindelijk op twee plekken terecht. Serve the City organiseert een aantal keer per jaar dagen waarop vrijwilligers overal in de stad leuke activiteiten ondernemen. En zo zitten Lin en ik samen op een middag opeens tussen de demente bejaarden spelletjes te spelen. Dat is best wel wennen voor ons allebei. Ik weet niet zo goed hoe ik een gesprek aan moet knopen met ze. En Lin snapte maar niet waarom ik een mevrouw de hele tijd uit moet leggen hoe ze überhaupt een dobbelsteen moest gooien. Maar we vermaken ons uiteindelijk prima.

 

De tweede keer dat we vrijwilligerswerk doen, gaan we naar het park in de buurt om zwerfafval op te ruimen. Samen met een groepje vrijwilligers uit de buurt lopen we door het park gewapend met grijpers en ex-zwerfplasticzakken! En daarbij is Lin in haar elektrische rolstoel de perfecte rijdende vuilniszak. Het is heerlijk weer en voelt helemaal niet als werken. We hebben met z’n tweeën plezier voor tien!

 

De derde keer was afgelopen zaterdag. Een Serve the City kersteditie. We zitten weer in een bejaardentehuis voor dementerenden. Deze keer om kerststukjes te maken. Uiteindelijk komt daar niet zoveel van terecht. De eerste dames waar Lin en ik bij gaan zitten, hebben er geen zin in. Maar ze willen wel graag met Lin kletsen. Een van de vrouwen heeft stokstaartknuffels en die gaan vol het gesprek aan met Lins knuffels. Supergezellig zo samen.

 

Op een gegeven moment pakt een van de andere vrijwilligers haar gitaar erbij. En dat is het begin van een twee uur durend geïmproviseerd kerstkoor. Het is zo mooi om te zien hoe de ouderen opleven van de kerstliedjes. Op wonderbaarlijke wijze zingen er zo velen met ons mee en ze kennen de teksten nog beter dan ik (niet beter dan Lin, want Lin is een held in teksten van liedjes onthouden). En de mensen die niet opleven van de liedjes, die leven wel op door naar Lin te kijken. Naar de vrolijkheid die ze uitstraalt.

 

En zo genieten we met zijn allen van elkaar.

 

Maarja, wat ik eigenlijk dus maar wilde zeggen met deze blog is dat iedereen zo best op zijn eigen manier kan bijdragen aan de maatschappij. En als is het op de vierkante centimeter, iedereen kan het.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden