Word lid!
9 oktober 2014

Waar een wil is, is een WEG!

BOSK Linda 1

Linda haar wil om zelfstandig auto te kunnen rijden is begonnen met een proefrit tijdens de Supportbeurs in Utrecht. Nu, twee jaar later, is ze de trotse bezitter van een aangepaste Mercedes Sprinter. Hoe haar ‘’road to independence’’ is verlopen en wat het resultaat is van doorzettingsvermogen en een positieve instelling lees je hier!

 

De weg langs tal van  bureaucratische instellingen

Vol enthousiasme diende ik na het bezoek aan de Supportbeurs een aanvraag in voor rijlessen en een bruikleenauto bij het UWV. We hebben het over een rolstoelbus met joystickbesturing. Het traject, rijopleiding + aangepaste bus, kost zo’n 100.000 euro. Niet echt een bedrag dat een 22- jarige student in een oude sok klaar heeft liggen, helaas. Omdat ik toentertijd net gestart was met mijn HBO-opleiding Bedrijfskunde MER en het UWV mijn taxikosten vergoedde, was de verwachting dat ik aan alle voorwaarden voldeed om te starten met rijlessen. Helaas bleek de realiteit anders. Na een schriftelijke aanvraag met medische achtergrond en volgden diverse telefoongesprekken met een arbeidsdeskundige. De boodschap was helder: ga eerst maar eens bewijzen dat je het HBO aan kunt, dan zien we verder. Weer moest ik me bewijzen en was ik overgeleverd aan een overheidsinstantie. Voor iemand die graag het heft in eigen handen heeft een lastige situatie, maar het zij zo! Die auto, die zou er komen. Links- of rechtsom! Ruim driekwart jaar verder, mooie cijfers en zo goed als zeker van mijn propedeuse belde ik de arbeidsdeskundige en kwam met een verhaal waar hij niet omheen zou kunnen. Na diverse nutteloze vragen te hebben beantwoord mocht ik eindelijk op gesprek komen. Uitermate goed voorbereid en bewapend met een pak papier vol procedures, rechten en plichten was ik beter op de hoogte dan de persoon aan de overkant van de tafel. In de zomervakantie die daarop volgde heb ik aanpasbedrijven bezocht, offertes op laten stellen en ben ik ongeveer tien keer in discussie gegaan met het UWV om te bewijzen dat ik geen ‘’geranium-gehandicapte’’ ben. Moedeloos werd ik ervan dat ik me keer op keer moest bewijzen. Vragen als ‘’je hebt toch altijd hulp nodig, waarom wil je dan een auto?’’ en ‘’waar ga je de auto parkeren bij de Hogeschool?’’ waren geen uitzondering. Uiteindelijk was het zover en mocht ik mezelf medisch laten keuren door het CBR. Heel erg spannend, aangezien mijn vrijheid in handen lag van het CBR. Na keuringen, rijtesten en medische verklaringen(inmiddels weer maanden verder) ben ik goedgekeurd en heb ik binnen het jaar mijn rijbewijs gehaald! Gedurende dit jaar was het UWV niet van me af. Ik heb minimaal één keer per week gebeld, zodat de berekeningen en voorbereidingen voor de aanvraag van een bruikleenauto klaar zouden liggen. Tot overmaat van ramp wisselde ik tussentijds van arbeidsdeskundige waardoor het proces vertraagde. Echter had deze arbeidsdeskundige meer hart voor de zaak en zette er behoorlijk wat vaart achter. De auto bleek even duur als de taxi, het zou er dus om spannen. Vanuit het UWV kwam de vraag of ik mijn toekomstplannen op papier wilde zetten. Met andere woorden: is het de moeite waard dat we in jou investeren? Weer mezelf bewijzen dus! Met een A4-tje vol ambities en toekomstplannen heb ik het UWV weten te overtuigen! Ze gaven me het voordeel van de twijfel en na een behoorlijk slopende procedure was de bestelling van mijn Mercedes Sprinter een feit! Ik kan vertellen, dat gaf echt een super voldaan en trots gevoel!

Keep your head up: de aanhouder wint!

Het resultaat van vechtlust, doorzettingsvermogen en je doel voor ogen houden heeft zijn vruchten afgeworpen. Terugkijkend op de lange aanvraagprocedure kan ik zeggen dat ik er niet slechter van ben geworden, integendeel zelfs. Ik heb leren vechten voor een volwaardige plek in de maatschappij, ik heb geleerd dat niets onmogelijk is en dat je altijd je doel voor ogen moet houden. Willen = kunnen!

17 september 2014 was het zover: mijn Mercedes Sprinter werd afgeleverd! Wat een gevoel van vrijheid. Ik kan er geen genoeg van krijgen! Nooit meer wachten op de taxi, nooit meer de trein boeken en nooit meer afhankelijk van mijn ouders qua vervoer, maar gaan en staan waar en wanneer ik wil!
Mijn ‘’road to independence’’ was er één die heel wat voeten in de aarde had, maar dat alles ben ik snel vergeten. Het was het dubbel en dwars waard!!!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden