Word lid!
2 oktober 2014

Waarom iedereen ons kent (en wij hun andersom niet)

profielfoto 2

‘Kom je een ijsje halen?’ vraagt de meneer van de ijswinkel terwijl ik met Lin langsloop. ‘Nee hoor, ik heb geen portemonnee bij me,’ zeg ik snel voordat Lin vrolijk ‘ja’ antwoord. ‘Oh, maar dat komt dan volgende keer wel,’ zegt de meneer. Verbaasd kijk ik hem aan. Hoorde ik het goed? Mogen we opeens op de pof ijsjes halen bij de ijswinkel? Door: Karen van Meeteren

‘Kom je een ijsje halen?’ vraagt de meneer van de ijswinkel terwijl ik met Lin langsloop. ‘Nee hoor, ik heb geen portemonnee bij me,’ zeg ik snel voordat Lin vrolijk ‘ja’ antwoord. ‘Oh, maar dat komt dan volgende keer wel,’ zegt de meneer. Verbaasd kijk ik hem aan. Hoorde ik het goed? Mogen we opeens op de pof ijsjes halen bij de ijswinkel?

 

Twijfel

Ik twijfel of ik me vereerd moet voelen over dit voorrecht. Betekent dit dat we zo vaak ijsjes komen halen dat hij ons herkent? Of zou het iets anders zijn, iets wat me een tijdje geleden ook al opviel.

 

Ze kennen ons

Bij de buurtborrel krijgen we plotseling de vraag: ‘heeft ze een nieuwe loopkar?’ Ik kijk de man aan en heb geen idee wie hij is. Hoe kan deze man weten dat we een nieuw loophulpmiddel hebben? Netjes geef ik hem antwoord maar een antwoord op míjn vraag krijg ik niet. Totdat even later een wederom onbekende man mij en Lin aanspreekt: ‘hoi, jou zie ik heel vaak lopen buiten.’ Het muntje valt, zij zien ons en we vallen op, dus ze onthouden ons. Andersom gaan deze mannen volledig op in de grijze massa en keur ik ze blijkbaar geen blik waardig. -sorry-

 

Opvallend

En ik denk dat dat precies de reden is waarom de ijscoman ons ijsjes op de pof aanbiedt. Tussen de vele klanten die hij elke dag krijgt vallen wij op. We komen niet elke dag, en zelfs niet elke week. Maar de keren dát we er zijn, valt het op als ik Lin in de loopkar over de drempel heen til, of er nou veel of weinig mensen in de winkel staan; twee ijsjes bestel, zou hij al weten dat ik altijd twee bakjes met één bolletje chocoladeijs neem?; en dan Lin de winkel weer uit probeer te krijgen terwijl ik mijn handen vol heb; waarna we op het bankje voor de winkel een plaatsje bemachtigen en onze ijsjes opeten.

 

Schuld

Ik vertel de ijscoman dat het toch echt bijna tijd is voor het avondeten dus dat we écht geen ijsje hoeven. ‘Maar een andere keer komen we zeker weer langs,’ beloof ik hem. Met portemonnee, denk ik er voor mezelf bij want iets op krediet kopen voelt toch een beetje gek. Het is maar goed dat Lin nog lang niet weet wat dat betekent want anders zou onze schuld bij de ijswinkel heel snel oplopen. Alhoewel, ze weten allemaal waar we wonen...

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

1 Reactie

Minke Heeringa 13 jan 2015

De spijker op zijn kop! Je valt op en daarom " weet" iedereen wie je bent. Maar wat het echt inhoud om een zorgintensief kind te hebben..... Dat weet je zelf het allerbeste. Zelf heb ik jaren gewerkt als preverbaal logopediste en kwam veel thuis bij ouders met een zorgintensief kind. Petje af , heb vaak gezegd: " Jullie verdienen een lintje" als ik weer de lintjesregen zag op t.v. Nu ben ik samen met mijn parntner verhuisd naar Drenthe. Werk niet meer als logo. Maar we hebben 2 aangepaste vakantiehuizen gebouwd om ouders met een zorgintensief kind samen met hun broertjes en zusjes, een fijne vakantie te bezorgen die deze ouders zo hard nodig hebben. Afgelopen jaar voor het eerst gedraaid. Wat een genot om iedereen gelukkig en stralend te zien. Op de traktor, de sjovel als kinderen dat willen, zelfs op de zitmaaier. Het hoeft niet ingewikkeld, houd het maar simpel. Bij deze: altijd welkom hier:www.woldseweelde.nl
En ik hoop dat dit onzekere jaar toch goede zorg mag garanderen......

Met vriendelijke groet,
Minke Heeringa

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden