Word lid!
28 juli 2014

Waarom je nooit moet denken dat je kind een beetje dom is

profielfoto 2

Op de een of andere manier hoop je soms dat je kind een beetje dommig is. Maar juist op die momenten moet ze je per se het tegendeel bewijzen en voel je jezelf de domme moeder. Zo ook die ene keer dat Karen een gesprek had op het kinderdagverblijf.

p de een of andere manier hoop je soms dat je kind een beetje dommig is. Maar juist op die momenten moet ze je per se het tegendeel bewijzen en voel je jezelf de domme moeder.

 

Gebarentoneelstuk

Om tien uur loop ik het kinderdagverblijf binnen voor een evaluatiegesprek met ambulant begeleider Roos en wat mensen van het kinderdagverblijf. Ik blijf bij de voordeur staan. Druk gebarend probeer ik met de leidster in het peuterlokaal te overleggen of ik door kan lopen of dat ze Lin even om moeten draaien zodat ze me niet ziet. Een van de onderwerpen van gesprek is namelijk dat Lin zo aan me hangt en het moeilijk heeft als ik haar achterlaat op het kdv. Het lijkt me dus vrij onverstandig als ze me nu zou zien. De leidster steekt haar hoofd om de hoek en zegt dat de andere leidster recht voor Lin is gaan zitten dus dat ik snel door kan lopen.

 

Verstoppertje

Na het gesprek hebben we weer hetzelfde achterlijke toneelstukje. Lin blijkt nu op het speelplein te zijn dus ik kan rustig langslopen. Daar blijf ik nog een tijdje kletsen met Roos. Totdat plotseling het hoofd van de leidster om de hoek komt kijken. ‘Hé pssst, ga weg, wij komen naar buiten!’ Omdat we nog lang niet klaar zijn met praten duik ik samen met Roos een portiek in. Ik word er wel een beetje giechelig van. Even later komen de kinderen naar buiten. Met grote ogen kijkt de leidster ons aan. We blijken aan de verkeerde kant van de voordeur te zijn gaan staan en de groep moet dus precies langs ons lopen. Met een rood hoofd sta ik met mijn neus de portiek in en met mijn rug naar de kinderen toe. ‘Zo, hopelijk ziet ze me nu niet,’ zeg ik tegen Roos.

 

Voor gek gezet

Ze lopen langs en de leidster leidt Lin af. Voorbijgelopen vraagt de leidster aan Lin: ‘zag je Roos daar staan?’ omdat Lin toch de portiek in had gekeken. En in plaats van dat Lin ja of nee zegt, zegt ze: ‘mama!’ waarna ze zich rustig omdraait naar het kindje dat naast haar loopt en verder kletst. Doe ik zoveel moeite om niet gezien te worden, doen zij zoveel moeite om Lin af te leiden, ziet ze me dus doodleuk staan en laat geen traan. Ik voel me totaal te kakken gezet met mijn gekke gebarentoneelstukjes en verstopacties in een portiek. En dat door mijn eigen dochter… Als ze nou gewoon iets dommiger en minder oplettend was geweest had ik niet zo te kijk gestaan.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden