Word lid!
30 mei 2014

Waarom mijn driejarige dochter thuis zou kunnen zijn op een bouwplaats (en ik al helemaal)

profielfoto 2

Af en toe voelt Karen zich net een bouwvakker. De hele dag zeulen met zware dingen. De hele dag bukken: een gratis workout! Het enige verschil: ze tilt geen zware bouwmaterialen, ze tilt haar kind. En als ze pech heeft gedraagt Elinde zich niet als een zak cement maar als een boze Liftie de hijskraan uit Bob de Bouwer.

Af en toe voel ik me net een bouwvakker. De hele dag zeulen met zware dingen. De hele dag bukken: een gratis workout!  Het enige verschil: ik til geen zware bouwmaterialen, ik til mijn kind.

 

Heen en weer

Een gemiddeld kind begint tegen de tijd dat hij enigszins gewicht begint te krijgen met lopen. De mijne niet. Als een zak cement hangt ze in mijn armen als ik haar van haar bed naar het toilet til. Als ik haar van het toilet naar het aankleedkussen til. Als ik haar van het aankleedkussen naar de eetstoel til.
Van haar eetstoel naar de grond. Vanaf de grond naar de loopkar. Vanuit de loopkar naar de rolstoel. En dat allemaal binnen een half uur. En als ik pech heb gedraagt ze zich niet als een zak cement maar als een boze Liftie de hijskraan uit Bob de Bouwer. Wild zwaaien haar armen en benen in de rondte terwijl haar arm en hand als een hijstouw met haak mijn bril van mijn neus meppen. En nee, hijskranen worden meestal niet getild door bouwvakkers.

 

Liftiedag

Vandaag is zo’n dag dat ze een Liftie de hijskraan is. Blijkbaar heb ik haar met het verkeerde been uit bed getild want niks is goed. En al helemaal de rolstoel niet. Onder luid protest probeer ik haar overstrekte lijf in de rolstoel te proppen. Op een haar na mist haar zwabberende hoofd de deurpost terwijl ik haar nog net weet te redden door de strijd met haar billen tijdelijk op te geven en haar schouders vast te grijpen. Plof, daar hangt weer een hijskraan in mijn armen. Ze is even afgeleid door de schrik en snel duw ik haar billen in de rolstoel terwijl ik behendig de zitbroek tussen haar benen doortrek, haar hoofd in de hoofdsteun duw en de clipjes vastzet. Dat heb ik maar weer mooi voor elkaar, denk ik.

 

Onsexy

En dan komt er een klein signaal aan in mijn bewustzijn. ‘Piep, piep, alarm, ALARM!’ Met mijn hand grijp ik naar mijn onderrug. En ja, ook nu ben ik net een bouwvakker. Op mijn hurken naast de rolstoel word ik me bewust van… een zeer charmant bouwvakkersdecolleté.

 

Herkenbaar? Of ben ik een eenzame lomperik naast de andere moeders die allemaal spic en span op hoge hakken achter een rolstoel paraderen?

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden