Word lid!
19 maart 2015

Wees 'jezelf'

new look new perspective

Ik ben bezig met een paper voor Filosofische antropologie. Het onderwerp weet ik al: 'het uittreden van je innerlijke zelf'. Met andere woorden: In hoeverre ben je in staat om te laten zien wie je werkelijk bent?

Hoi allemaal!

 

Ik ben de kersverse nieuwe blogger op de site. Als jullie het stukje introductie op mijn profiel lezen, kunnen jullie zien dat mijn leven vrij paradoxaal is. Ik woon bij een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Helemaal voor mezelf zorgen kan ik nog niet, ik heb begeleiding nodig. En die krijg ik hier. Uiteraard had ik liever ergens anders gezeten. Maar de opties waren voor mij helaas nogal gering. De doelgroep waar ik bij zou passen, bestaat simpelweg niet. En dit was een goede oplossing toen ik drie jaar geleden op mezelf wilde wonen. Het is ook weer geen ramp, want ik heb gewoon mijn eigen appartement met alles erop en eraan. Dikwijls kom ik echter in aanraking met mijn medebewoners en een enkele keer kom ik ook weleens in conflict met de begeleiding. Dit levert nog weleens hilarische situaties op. Ik zit in een totaal andere leefwereld dan de andere cliënten. We hebben verschillende referentiekaders die voor het leeuwendeel onverenigbaar zijn. Dit maakt dat er van mijn kant nogal eens wat irritaties de kop opsteken. En de begeleiding die moet bemiddelen staat vervolgens voor een lastige opgave. Dit maakt wel dat ik meer dan genoeg heb om over te schrijven. Laat ik dus maar eens beginnen. Namen van personen zal ik omwille van privacy veranderen.

 

 Terwijl ik dit schrijf, moet ik eigenlijk ook aan een paper werken voor Filosofische antropologie. Mijn onderwerp weet ik al: 'het uittreden van je innerlijke zelf'. Met andere woorden: In hoeverre ben je in staat om te laten zien wie je werkelijk bent? Iedereen doet zich weleens anders voor dan hij of zij is, soms bewust, maar ik denk soms ook onbewust. De mate waarin je je anders voordoet is per persoon verschillend. De meeste bewoners hier doen zich niet anders voor. Dat kunnen ze niet. Dit maakt hun leven enerzijds een stuk eenvoudiger, zou je denken. Maar anderzijds zijn ze vaak heer en meester in het zichzelf onnodig moeilijk maken, juist doordat ze alleen zichzelf kunnen zijn en niet in staat zijn om boven zichzelf uit te stijgen op de manier waarop de gemiddelde mens dat kan. 

 Een paar weken geleden zat ik getergd door een kater, moe en sacherijnig koffie te drinken in het algemeen appartement. Ik praatte tegen mijn begeleidster. Mijn buurvrouw, die ook aan de koffie zat, klepte voor de derde keer die dag door mijn verhaal heen. Iets over een auto waarvan de koplampen knipperden. Ik beet haar geïrriteerd toe dat ze niet steeds door me heen moest praten en kreeg meteen bijval van een andere bewoner, waar ik niet zozeer om had gevraagd. De buurvrouw voelde zich aangevallen en stormde vrijwel linea recta huilend en schreeuwend weg, de deur met een klap achter zich dicht smijtend. Een kurkdroge stilte was het gevolg. Die avond werd de stilte verbroken. Ik hoorde een flink kabaal terwijl ik in mijn appartement rustig een sigaretje rookte en GTST terugkeek op mijn laptop. Ik hoorde een hoop gestommel en boos gemompel vanuit het appartement van de buurvrouw. Het geluid hield aan, en het leek of ze aardig van streek was. Ik maakte me zorgen, en belde de nachtwacht op dat ik het niet vertrouwde. Er werd een begeleidster thuis opgebeld om te komen kijken of alles nog goed ging. Ik vroeg haar later wat er nu eigenlijk aan de hand was. Het was de nasleep van de confrontatie tijdens het koffiemoment. Rita was nog erg boos. Maar nu was het goed. 

 

Dit is nu een mooi voorbeeld van 'het uittreden van het innerlijke zelf'. Alleen niet erg geschikt voor mijn paper denk ik. Ik ben er meestal een voorstander van, als mensen dicht bij hun emoties blijven. Dat vind ik eerlijk en authentiek. Dit was ook eerlijk, en zeker authentiek. Maar wel een voorbeeld waaruit blijkt dat je de zaak er soms juist eenvoudiger op maakt, door je innerlijke zelf te onderdrukken. Zou het echt? Eigenlijk best erg, dat ik hier mee afsluit. Een beetje onderdrukken dan. Soms je schouders ophalen en je ergens anders op richten, terwijl het eigenlijk tegen jouw gevoel ingaat, kan niet altijd kwaad. Maar niet te vaak dan, anders raak je je ware innerlijke zelf op den duur kwijt. En dat zou een zeer kwalijke zaak zijn.

Kus Eline

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden