Word lid!
16 maart 2016

ze heeft gewoon dyskinetische cerebrale parese en loopt in een caddy, snap je?

profielfoto 2

Op de een of andere manier heb ik het idee dat iedereen gewoon weet wat cerebrale parese is, wat dyskinesie is en hoe het kan ontstaan. En ook dat iedereen weet waar ik het over heb als ik langzitstoel, statafel of caddy zeg. Maar het blijkt maar weer eens dat dat niet zo vanzelfsprekend is.

 

Telefoontje
Ik bel de huisarts omdat we van de verzekering te horen hebben gekregen dat we luiervergoeding krijgen. ‘Oh, dat is gek,’ is het eerste wat de assistente aan de telefoon zegt wanneer ik haar om een recept hiervoor vraag. Maar zo gauw ze Lins dossier opent, krabbelt ze terug en mompelt dat het misschien toch zo gek niet is. Nee, denk ik, zo gek is dat inderdaad niet, voor een gezond kind zou ik er namelijk niet om gevraagd hebben.

 

Dossier
Ze zoekt in het dossier of er eerder iets over een luiervergoeding geschreven is. Dat is niet zo want we hebben het via de revalidatiearts geregeld waarna we van de zorgverzekering hoorden dat we naar de apotheek moesten die ons doorverwees naar de huisarts (die ons na het gesprek doorverwees naar de apotheek). Om hier zeker van te zijn wil de assistente toch het hele dossier doorspitten waarbij ze blijkbaar op het woord caddy stuit. ‘Mag ik vragen wat een caddy is, ik lees dat ze daarin loopt maar hoe werkt dat?’, vraagt ze nieuwsgierig.

 

Caddy
Ik had veel vragen verwacht over luiers en toiletgang maar een vraag over wat een caddy is, nee, die zag ik niet aankomen. Vriendelijk leg ik haar uit dat Lin daarin op een smal zadeltje zit met twee stevige banden om haar bovenlichaam zodat ze niet zelf haar evenwicht hoeft te bewaren. Op die manier kan ze dan met haar benen gewoon lopen. ‘Oké, ik snap het, dankjewel,’ zegt de assistente vriendelijk en daarna concludeert ze dat er inderdaad nog niks in het huisartsendossier is geschreven over luiervergoeding. ‘De apotheek zal het verder voor je afhandelen,’ zegt ze.

 

Niet vanzelfsprekend
Blij dat iemand me gewoon om uitleg vraagt, maar ook lichtelijk verwonderd hang ik de telefoon aan het eind van het gesprek op. Dat weet toch iedereen wel, wat een caddy is? En iemand uit de zorg weet dat toch al helemaal? Blijkbaar niet dus. Blijkbaar is alles voor mij al zo gewoon geworden dat ik me niet meer kan herinneren dat ik al deze termen ooit zelf ook niet kende. Het gesprek met de huisartsassistente is weer even een kleine wake-up-call. Deze termen zijn niet gewoon en wij zijn zelf ook niet gewoon.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden