Word lid!
1 december 2014

Zomaar ineens

IMG_3021

Ken je het gevoel van verbazing als je iets kunt waarvan je het niet wist?

Ik weet nog heel goed het ‘hè?’ gevoel toen ik net weg uit het ouderlijk huis voor het eerst voor mezelf moest koken en merkte dat ik ‘ineens’ wel mooie lange aardappelschillen kon maken. Toen ik nog thuis woonde en een enkele keer mijn moeder hielp in de keuken, stond ik meestal stampvoetend aan het aanrecht omdat ik niet verder kwam dan centimetertjes happen. Jarenlang niet geoefend en nu kon ik het ineens.

 

Ik hoor je denken ‘boeiuhh’, en terecht. Maar waar ik naar toe wil is dat ik het ‘hè’ gevoel bij Nadja ook weleens heb.

Een aantal weken geleden waren opa en oma 50 jaar getrouwd. De kleinkinderen zouden op het feest een lied voor ze zingen. Tijdens het oefenen gaf ik Nadja steevast de belletjes en tamboerijn. Twee dagen voor het feest oefenden we voor het laatst. Maar ineens wilde Nadja niet meer met de belletjes of tamboerijn, ik snapte er niks van. Tot de neven het refrein inzetten. Nadja kende het uit haar hoofd en ‘zong’ het helemaal mee! Zomaar ineens.

 

Enige tijd terug ging ik met Nadja naar de bibliotheek. Ze wil altijd boekjes van Nijntje, Kikker of Muis. Deze keer wist ik een boekje over beren door te drukken. ’s  Avonds voor het slapen gaan mocht ze kiezen welk boekje ik voor zou lezen. Het werd zowaar het berenboek. Ze zat rechtop in bed met haar rug tegen haar hoofdkussen. Ik wilde net bij haar gaan zitten toen ik haar hoorde zeggen: ‘ Het huis van beer…’ Hè?! Kan ze dat lezen? Zomaar ineens.

 

Deze week wilde Nadja elke middag uit school op haar driewielfiets.  Ik had er niet zo’n zin in want de laatste keer vond ik het best zwaar. Het revalidatiecentrum had een speciale duwstang aan het stuur voor me gefabriceerd omdat Nadja zulke onverwachte rukken aan het stuur gaf, dat ik echt moest bijsturen. En dan het trappen zelf: ze begint vaak heel enthousiast maar na twintig meter moet mamma duwen. De voetenbakjes waar ik haar voeten op vastgesp, zijn met een katrolletje aan het frame verbonden, omdat  ze door Nadja’s  spasme anders constant naar voren klappen. Al met al een heel gedoe om haar op de fiets vast te zetten én te fietsen.

 

Maar als madammetje iets wil…..dus als brave mamma toch de fiets gepakt. ‘Tuin’ zei Nadja om me tegemoet te komen. Oké, we bleven in de tuin. Ik draaide me om om  de schuurdeur dicht te doen en: weg was ze! Hè?!

 

Daar ging ze. Ze maakte rondjes om de grote tafel. Welliswaar  een kwartier lang alleen rechtsom maar ach dat was wel handig voor de poes die in het zonnetje op de tegels lag. Ze fietste en stuurde zelf!

 

Zomaar ineens.

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden