Word lid!
23 november 2013

Grote plannen beginnen in je hoofd

Foto's-0001

Andy had een droom gehad. In zijn droom was hij zoals zijn helden. Die ochtend wild hij zijn droom waarmaken. Het pakte anders uit.

Grote plannen beginnen in je hoofd.

 

Andy is dol op sport. Dat is niks nieuws. Wat wel nieuw is, is dat hij zelf graag aan sport doet. Dat is sinds een jaar gaande.

Ik vertelde al eerder dat Andy op boccia zit, en ook graag naar de rolstoelbasketballers kijkt; zij zijn z’n helden, en Andy is hun grootste fan.

 

En wat is er nou mooier dan je op te trekken aan je helden ? Niet letterlijk, maar figuurlijk in Andy’s geval. Iets beters kan je je als jongen van 17 jaar niet bedenken.

 

Want Andy’s grote helden stappen zelf in en uit hun rolstoel. Ze zijn zo snel als water en zo sterk als het maar kan. Ze worden bewonderd. Zo wil Andy ook wel zijn.

 

En zo moet er, op een nacht, een plan zijn geboren in het hoofd van Andy.

 

De ochtend erop, vlak na het aankleden, bracht hij zijn plan tot uitvoering.

Het moest groots worden, en spectaculair. Zijn moeder moest enthousiast applaudisserend tegenover hem staan. Echt, iedereen moest het horen.

 

Dus, vlak voor zijn schooltaxi kwam, greep Andy zijn moment-of-glory. Hij zette zich af met zijn voeten van de voetenplank van zijn rolstoel, dook over de rand van zijn rolstoel heen. En …… hij ging zo plat als een koekje.

 

Want weet je het nog? Andy is ernstig meervoudig complex gehandicapt. En dit soort stunts is dan meestal niet voor je weggelegd.

Andy’s moment duurde dan ook maar een halve seconde. In plaats van een applaudisserende moeder had hij een hevig geschrokken publiek.

 

Nog half lam van wat ik zojuist had gezien tilde ik mijn stuntman terug in zijn rolstoel. Andy spuugde een paar keer flink, en zijn wenkbrauw werd wel tien keer zo dik.

 

Het mag duidelijk zijn; wat zo indrukwekkend had moeten zijn eindigde met een bezoekje aan de huisarts, die mijn zoon controleerde op een mogelijke hersenschudding.

 

De schade viel gelukkig mee. Een dikke wenkbrauw en een wekadvies. De ergste schade was die deuk in zijn ego.

Andy reageerde door zich nog eens naar de rand van zijn rolstoel te duwen. We konden hem nog maar net tegen houden.

 

Naderhand kan je daar ook wel weer om lachen. Aan een zwemjuf van mijn jongste dochter vertelde ik van Andy’s stuntwerk.

Zij sprak toen de wijze woorden ”de grootste plannen beginnen altijd in je hoofd”.

 

Nou, de plannen zijn er dus. Alleen de uitvoering is nog wat gebrekkig. Ik vrees dat ik de huisarts voorlopig niet voor het laatst heb gezien.

 

Ik bereid me voor op meer. Het beste komt eraan!

Wat vind jij ervan? Laat hier jouw reactie achter!

0 Reacties

Wil je mee discussiëren? Laat een reactie achter of maak een topic aan.

Aanmelden